sweetnefertari

สงกรานต์ปี ๕๑ ฉบับพอสังเขป

2008-04-25T22:54:00.015+07:00

สงกรานต์ปีนี้พาลูกๆไปกราบคุณยายที่บ้านที่สระบุรีเป็นครั้งแรก

ดูสิดู...ตื่นเต้นกันใหญ่

แน่นอนค่ะว่าก่อนที่เราจะเริ่มต้นปีใหม่ เราก็ต้องพาสิริมงคลเข้าใส่ตัวก่อน ด้วยการรดน้ำดำหัวขอพรผู้ใหญ่ตามธรรมเนียม

จากนั้น.........
ก็ค่อยพาลูกๆไปเที่ยว......
เที่ยวเขื่อนป่าสักชลสิทธิ์
ร้อนแดดสายลมยามบ่ายมากๆ
แต่ด้วยความตื่นเต้น
ลูกๆไม่มีคนไหน เอ้ย...ตัวไหนบ่นสักคำ

นี่ก็ลูกๆ อีกเหมือนกัน (แหม่...ทำไปได้)

ส่วนนี่ก็
แท่น แทน แท้น...เทพีสงกรานต์ประจำปีพ.ศ. ๒๕๕๑
แขนอวบล่ำดั่งลำเทียนพรรษาก็ไม่ปาน
งดงามอะไรเยี่ยงนี้

เอาหูมาสิ มีอะไรจะบอก

2008-03-27T20:14:00.004+07:00

"เ ห นื่ อ ย..............โว้ยยยย"

ลอยกระทง ๕๐

2007-12-06T05:17:00.000+07:00

ลอยกระทงปีนี้พวกเรา มีโอกาสได้เดินทางไปที่จังหวัดสระบุรี

ตามคำสั่งฟ้าผ่าของผู้เป็นมารดาของอีฉันเอง

ถึงแม้จะไม่ได้ไปลอยที่ม.เกษตรกับรุ่นพี่รุ่นน้องเช่นทุกปี

แต่กลับมีเรื่องน่าสนุกกว่านั้น!??

...
และเหมือนอย่างเคย เราพักกันที่นี่คะ

กระท่อมทิพย์ ฮิลล์ รีสอร์ท

ทันทีที่ไปถึง ก็ต้องรีบออกเดินทางเพื่อไปดูขบวนแห่นางนพมาศ

ท่านผู้เฒ่ารูปข้างล่างนี้นี้มิใช่นางนพมาศ แต่เป็นหนึ่งในขบวนแห่ของหมู่บ้านหนึ่ง

แห่งตำบลลำพญากลาง

ถ้าเดาไม่ผิด ก็น่าจะเป็นคนที่เท้าไฟที่สุดในงานด้วยนะ

พาลให้คนทั้งงานมีรอยยื้มไปตามๆกัน

...
ดูมวยไทย

ที่มีตั้งแต่รุ่นกลางเกงกลอมเข่าวัยอนุบาล ยันรุ่นชายฉกรรจ์

ทั้งเตะต่อยเสียงดังเผียะผะ เห็นแล้วเจ็บแทน

...

ดูประกวดนางนพมาศ รอบดึก

...

ถึงเวลาลอยกระทง

อุตส่าห์ขอตามแบบฉบับนางเอก

คือ ขอสันติสุขจงมีแด่โลก

และขอธรรมชาติอย่าลงโทษเรามากไปกว่านี้เลย

แต่สงสัยจะขอยากไป

แค่พอลดกระทงลง กระทงยังไม่ทันแตะน้ำ เทียนก็ดับวูบลง

พาใจหายเสียอากัปไปชั่วขณะ แต่ยังประคองตัวไว้ได้

ค่ำคืนนี้ที่ยาวนาน

แต่ฉันคงอยู่ได้ไม่ตลอดคืน

เพราะยังมีภาระกิจอื่นที่ต้องทำต่อในเช้าวันใหม่

จึงต้องบอกลา เหล่านางงาม และนักมวยไปก่อน
...
จบจากภาระกิจลอยกระทง

ก็มา ดูเหล่าผึ้งล้อทานตะวัน

งานที่รออยู่คือถ่ายรูปทานตะวัน และรูปกรรมวิธีสลัดน้ำผึ้ง

กรรมวิธีสลัดน้ำผึ้งนี้ เอามาให้ดูพอหอมปากหอมคอนะคะ

(ไม่อย่างนั้น คงเรื่องยาว)

...

เสร็จแล้วจึงค่อยได้มาดูบรรดาสัตว์เลี้ยง

ที่ผลักพลากจากกันไปนานหลายเดือน

ทั้งหลายดีใจกันใหญ่

เสียดายอยู่อย่างที่กลับมาคราวนี้ พบว่า

สัตว์เลี้ยงที่รักหายไปหนึ่ง

คือเจ้าอาน หรือเจ้าเรื้อน

หมาไทยพันธุ์ผสม หลังอาน สีครีม

ซึ่งป่วยกระเสาะกระแสะอยู่แล้วจากอาการขี้เรื้อนเปียก

เจ้าอาน ไม่ยอมให้ใครจับ นอกจากฉัน

มันจึงไม่ได้รับการอาบน้ำ ไม่ได้รับการรักษาเท่าที่ควร

การมาสระบุรีครั้งนี้ มีสิ่งที่อยากทำ

คือการรักษาเจ้าอานให้ทุเลาจากโรคร้ายเรื้อรัง

ฉันซื้อแชมพูอาบน้ำรักษาขี้เรื้อนจากรพ.สัตว์เกษตร

ด้วยหวังจะกลับไปอาบน้ำให้มัน

แต่สายเกินไป

มันตาย

ตายเพราะออกไปวิ่งเล่นนอกบ้านตามประสาหมาหนุ่มเดือน๑๒

ตายเพราะถูกคนทำร้าย

และมันตายก่อนที่ฉันจะไปถึง

เวทนาในความอาภัพของมัน

แต่ก็ไม่เท่ากับเสียใจ

ที่ยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อมันสักเท่าไร

ก่อนที่จะจากกันแบบนี้

ไม่มีแม้แต่รูปถ่ายของมัน เพราะเห็นว่ามันไม่สวย

มีแต่รูปถ่านวีดีโอตลกๆ

ตอนที่มันเอาก้นไถไปกับสนามหญ้าเพราะความคัน

เจ็บใจตัวเองนัก

...

ขากลับแวะดูเขื่อนป่าสักกันสักหน่อย ตามธรรมเนียม

เขื่อนป่าสักชลสิทธิ์มีอยู่ 2 ฝั่ง

ฝั่งนี้เป็นฝั่งลพบุรี

อีกฝั่งคือ อ.วังม่วง

มาคราวนี้ฝั่งวังม่วงแปลกตากว่าทุกปี

คือ มีพระพุทธรูปใหญ่

ประดิษฐานอยู่เหนือเขื่อนฝั่งอ.วังม่วง

นามของท่านคือ หลวงปู่ใหญ่

lll

เป็นอัน จบสิ้นภาระกิจ

เดินทางกลับสู่กรุงเทพฯเมืองฟ้าอมร

โดยสวัสดิภาพ

สวัสดีคุณครู

2007-11-30T02:13:00.000+07:00

๑๐ พฤศจิกายน ๒๕๕๐

ณ แดลี่ควีน ย่านบางเขน

งานเกษียณอายุราชการ ๒ อาจารย์ ลูกศิษย์ลูกหามากันมากมาย โดยเฉพาะบรรดาศิษย์เก่าที่จากซุ้มประวัติศาสตร์ไปนาน ต่างโหยที่จะมาเจอกันอีกครั้ง เพื่อแสดงมุฑิตาจิตต่อท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ทั้ง ๒ ต่างแสดงความดีใจอย่างไม่ปิดบัง เช่นเดียวกับความเมตตา ที่อาจารย์ทั้งสองมอบให้พวกเราเสมอมา

รศ.พวงเพชร สุรัตนกวีกุล และ รศ.สุภัทรา น. วรรณพิณ

เหล่าเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ห่างหายจากกันไปนาน ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

ขอบคุณพี่ธีรภาพ โลหิตกุล รุ่นพี่แสนดี ที่ไม่เคยปฏิเสธงานของน้องๆ
และพร้อมให้ความช่วยเหลือในทุกโอกาส

ยู้กะไวท์ แห่งภาควิชาประวัติศาสตร์ ที่มากันเป็นแพ็คคู่สุดคุ้มเสมอ แม้ตอนมีแฟน แฟนของยู้ ก็คือแฟนของไวท์ด้วย โฮ๊ะโฮ๊ะ

เช่นนี้แล.............>>>

อ๊ะ?!!..นั่นใครมาเกาะแกะอีกคน

ถอยไปนะ นังมือที่ 4 นี่ไม่ใช่รถมินินะยะ

อีฉัน หญิงแท้นะเค๊อะ..............

<< จะทำลายความสุขของเจ๊ไปถึงหน่าย..ย

<< กำจัดมันออกไปได้แล้วจ้ะ

ขวัญเอ๊ยขวัญมานะขวัญใจป้า

มิน่าเล่ารศ.ดร.โกวิท วงศ์สุรวัฒน์ ถึงได้ว่าเด็กภาคนี้มีแต่เพี้ยนๆ

v
v

สำรวมกันหน่อย นี่งานอาจารย์นะ - -"

เอ...แต่ทำไมดูอาจารย์มีความสุขจัง อิอิ

อย่างงี้เค้าเรียกว่า HAPPY ENDING ช่ะมะ

who like a dog song...

2007-06-26T18:37:00.000+07:00

ใครที่เคยอ่านเรื่องของเจ้าหวานคงพอจำได้

ก็เจ้าหมาขี้เรื้อน ตัวด่าง หน้าแหวะ โรคพยาธิในเลือดอีกหนึ่ง

แถมด้วยสายตาระแวง หวาดกลัว ไม่ไว้ใจคน

ตอนนี้ มันกลับมามีชีวิตขึ้นอีกครั้ง

หลังจากที่ต้องทุลักทุเลอยู่มาแล้วหลายบ้าน เป็นมาแล้วหลายโรค

before

after

...

และแล้ว เจ้าน้ำหวานก็กลายมาเป็นหมาน้อยของอีฉันโดยสมบูรณ์

และได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด จนมีชีวิตชีวาอย่างที่เห็น

ถึงแม้ว่ามันจะกลายเป็นไซบีเรียนแคระก็ตาม

ยังไงน่ะเหรอ ก็มันอายุขวบกว่าแล้ว

แต่หนักแค่ 12 กิโล ขนาดเท่าตอนอายุ 6 เดือนเลย

แต่ก็นะ น่ารักไปอีกแบบนะ ว่ามะ - -"

ยัง...ยังหาเรื่องให้ตัวเองไม่พอ

ดั๊น....มีเจ้าแสบนี่เพิ่มขึ้นมาอีก

สวัสดีค่ะ..หนูชื่อเอเลี่ยน ใครๆก็บอกว่าชื่อหนูน่าเกลียด

แต่จะบอกให้นะว่า หนูชอบชื่อนี้ม๊ากมาก

เพราะไม่ว่าใครก็ตามที่เอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาทีไร

หนูจะวิ่งกระดิกหางดีใจเข้าไปหาทันที

แถมมามี๊ของหนูบอกว่า ชื่อนี้มามี๊คิดออกทันทีที่หนูเข้ามาถึงบ้านเลยแหละ

เพราะมามี๊ชมหนูว่า "แก๊...ซนล้างโลกเลย...ยย"

อีกอย่างนะ...ใครๆก็หาว่าหนูเป็นเด็กผู้ชาย

จริงๆแล้วหนูเป็นเด็กหญิงนะจะบอกให้ ฮึ
...

ดูหน้ามันดิ แสบมั้ยล่ะ

รบกับมันทุกวัน

ดีเหมือนกัน ลดความอ้วนไปในตัว

เอาล่ะ เอาไว้จะมาอัพเดทเรื่องของพวกมันใหม่

วันนี้ไปก่อนล่ะ

จะไปดูAF ต่อ อิอิ

...

บาย

ไม้น้ำ

2007-06-17T00:18:00.000+07:00

จ๊ะเอ๋... ทายซิอะไรเอ่ย

ก็ตู้ไม้น้ำนะสิ

อ่ะนะ

ว่าไม่เลี้ยงอะไรแล้ว แต่ในที่สุด ก็มีเจ้านี่งอกกออกมาจนได้

นี่อีกมุมนึงจ้า...

สวยมั้ย สวยมั้ย

test

2007-06-04T01:31:00.001+07:00

test

ชื่นฉ่ำ

2007-04-23T02:31:00.000+07:00

สงกรานต์ปีนี้ชื่นฉ่ำหัวใจเป็นที่สุด

เริ่มตั้งแต่รดน้ำดำหัวคุณยาย กราบขอพรคุณแม่ อิ่มหนำสำราญด้วยอาหาร ที่พร้อมพรั่งด้วยความอบอุ่นจากญาติมิตร และสัตว์เลี้ยง ( - -“ เอ...ยังไง)

จากนั้น ติดสอยห้อยตามคุณแม่ ไปงานรดน้ำดำหัวผู้เฒ่าแห่งตำบลซับสนุ่น จึงได้รู้ว่าการสาธารณสุขของประเทศเรานี่เจริญแล้วจริงๆ แค่ตำบลเล็กๆตำบลเดียวมีผู้เฒ่าตั้งกว่า 300 ชีวิต นั่งเรียงหน้ากระดานทั้งซ้ายขวา ให้ลูกให้หลานสาดเนี่ย สาดเนี่ยๆ รดน้ำขอพรเสริมมงคลแก่ตัวกันขนานใหญ่ เล่นเอาคนถูกรดมือเปื่อย คนรดปวดหลัง แต่ก็อิ่มใจไปตามๆกัน

จบด้วยงานรื่นเริงตามประสา ที่มีทั้งยี่เกลอยฟ้า คณะครรชิต ที่จนแล้วจนรอดปาเข้าไป สามทุ่มครึ่งแล้วก็ยังไม่เล่นสักที เลยโฉบไปดูมวยไทย สนุกสนานครื้นเครงเตะกันเสียงดังฉาดเพี๊ยะ ฉาดเพี๊ยะ แต่ตั้งแต่รุ่นเล็กกางเกงกรอมเข่า ยันรุ่นใหญ่กางเกงเข้าวิน เบ็ดเสร็จร่วม 20 คู่

ที่ดีใจที่สุดคือ ได้รางวัลตุ๊กตาลูกฟุตบอลสีชมพูจากการยิงเป้า ถืออวดได้ทั้งงาน ซึ่งใครจะไปยอมบอกล่ะว่า จริงๆแล้ว กว่าจะได้มานั่นเราใช้กระสุนหมดไปกี่กระจาด อิอิ

รูปสุดท้ายนี้แถม

เด๊วจะหาว่าไม่ได้ไปมาเจงๆ

บล็อกลูกโซ่

2007-01-08T05:23:00.000+07:00

หลังจากที่โดนจดหมายลูกโซ่ที่เรียกว่า blog tag ที่ผู้ได้รับจะต้องเขียนจดหมายถึงตัวเอง 5 ข้อ แล้วส่งต่อให้เพื่อนอีก 5 คน แบบไม่รู้ตัว จากเพื่อนรักคือ Ratio scripta จนถึงกับต้องตั้งสติอยู่พักใหญ่ แล้วก็รีบมานั่งเขียนจดหมายแบบเดียวกันด้วยความสนุก เพราะแค่คิดว่าจะส่งถึงใครเป็นรายต่อไปก็... ก็สะใจแย้ว ฮุฮุ
เอาละนะ

1. ฉันคือ sweetnefertari ใช้ชื่อนี้ด้วยแรงบันดาลใจจากพระนามราชินีผู้เลอโฉมและทรงอำนาจแห่งอียิปต์ (กรุณากลับไปอ่านเรื่อง Nefertari ลงเมื่อวันที่ 11 สิงหา 2005 จ้า) แต่ใช้คำว่า Nefertari เฉยๆไม่ได้ เลยต้องเติมคำว่า sweet นำหน้าเพิ่มความหวานให้กับตัวเอง ฮุฮุ

2. ถึงจะเอาดีกับมันไม่ค่อยจะได้ แต่ฉันก็รักในการเรียนประวัติศาสตร์ม้ากมาก เพราะมันทำให้ฉันรู้รอบ ตั้งแต่เรื่องในห้องนอน ยันไปถึงเรื่องระดับชาติ (สาระแนว่างั้น)

3. ฉันเป็นคนรักสัตว์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำใจลด ละ เลิก การกินพวกมันไม่ได้ (ก็มันอร่อยนี่น่า) เลยจำกัดการกินเนื้อสัตว์เฉพาะหมู ไก่ เนื้อ ปลา และอาหารทะเลเท่านั้น เอ...ก็เกือบหมดแล้วนิ สรุปว่าไม่กินสัตว์ป่า หรือสัตว์แปลกก็แล้วกัน โดยเฉพาะเนื้อกระต่าย ถึงแม้ว่าใครๆจะบอกว่ามันอร่อย และแถวบ้านจะมีขายก็เถอะ เพราะมันเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงเธอจ้ะ อ็องฟ็อง
อ่า...น้ำตาจะไหลแย้ว

4. สถานที่ ที่รักมากที่สุดคือ บ้านที่หินกอง ณ ที่นั่น มีทั้งความทรงจำวัยเด็กที่มีความสุขที่สุด และมีคุณตาที่รักที่สุด แต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่แล้ว เพราะโดนเวนคืน แต่ทุกครั้งที่ฝันเห็นบ้าน ฉันจะมีบ้านหลังนี้เป็นฉากหลังเสมอ

5. ปัจจุบัน เพิ่งจะเรียนจบมาแบบหมาดสนิท หลังการเรียนที่แสนจะยาวนาน และกำลังทำงานวิจัย(ฝุ่น) อย่างขมักเขม้นจ้า - -“

โฮ๊ะๆๆ ในที่สุดก็ครบ 5 ข้อ
ว่าแล้วจะส่งต่อให้ใครดีน๊า............
............
............
คิออกเละ

ก็ส่งกลับไปหาคนส่งมานั่นแหละ 555 อย่าลืมเขียนอีก 5 ข้อ นะคะคุณ Ratio scripta (อะล้อเล่งน่า อย่าเพิ่งตกใจไป)

ต่อไปก็ส่งถึง สาวมิ้ม Carre de mim อันนี้ต้องขอโทษจริงๆ เพราะจะทำให้สาวมิ้มต้องโดนถึง 2 ฉบับเป็นอย่างน้อยด้วยกัน

ในนามที่รู้จักกัน เห็นทีต้องส่งให้พี่โต เมฆบ้า ล่วงเกินแล้ว ข้าน้อยขออภัย

ด้วยความคิดถึง จึงขอส่งอีกฉบับให้กับน้องนุ่น Kopok สาวน้อยน่ารัก พี่รักน้องนุ่นจ้ะ จุ๊บ

และท้ายสุด ขอส่งให้เพื่อนรักวัยเยาว์อย่าง แต้ว แต้ว kanybkk สาวแกร่งในแดนรัสเซีย ผู้แนะนำในเว็บนักเรียนไทยในรัสเซียชื่อ เว็บบอร์ดเว็บบ่น รับปรึกษาทุกเรื่องให้กับนักเรียนไทยในรัสเซีย แบบไม่หักค่าใช้จ่ายจ้า

...

ยืมคำ ratioscripta มาใช้หน่อยนะ “ย้ำกันอีกครั้ง (หรือโปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง) เกมนี้ผมแค่ผู้ร่วมเล่น ไม่ได้ร่วมคิดแต่อย่างใด ฮาๆ” ฮา ฮา ฮา... เอิ้ก

จากเพื่อนถึงเพื่อน

2006-11-08T06:05:00.000+07:00

จากวันนนั้น...

เราพบกันครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 พฤศจิกายน 48 ตั้งแต่วันนั้นฉันก็รู้แล้วว่าฉันรักเธอเข้าให้แล้ว แต่ละวันผ่านไปฉันเฝ้ามองเธอเติบโต

ถึงวันนี้...

จากกระต่ายน้อยตัวเล็กๆ ที่นอนอยู่ได้แม้ในอุ้งมือเดียวของฉัน จนวันที่เธอเติบใหญ่ ฉันรักเธอมากขึ้นทุกวัน

และถึงแม้ฉันจะเคยสัญญากับเธอว่าฉันจะทำให้เธอเป็นกระต่ายที่มความสุขที่สุด มีอายุยืนนานตราบเท่าอายุไขของเธอ ไม่ว่าเธอแก่จะขนร่วงหน้าเกลียด ฉันก็จะรักและดูแลเธอ

แต่สุดท้ายคนที่ทำร้ายเธอกลับเป็นฉันเอง

ขอโทษอีกครั้งจากหัวใจ

ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่คิดถึงเธอ

น้ำหวาน

2006-08-30T05:17:00.000+07:00

คนกับหมา เป็นของคู่กันมาช้านาน สังเกตได้จากภาพเขียนสีตามผนังถ้ำหลายต่อหลายภาพ ระบุว่า เราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับหมา มาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์

หลายคนมีหมาในอุดมคติ และใฝ่ฝันอยากที่จะเป็นเจ้าของ แต่ไม่มีโอกาส

ขณะที่บางคนก็สามารถเป็นเจ้าของพวกมันเหล่านั้นได้

และก็มีอีกบ้างบางคน ที่เมื่อได้มันมาแล้ว กลับไม่ใส่ใจดูแล ทิ้งขว้าง เพียงเพราะมันไม่ได้ดั่งใจหวัง

ทั้งที่ หมามันก็มีลักษณะนิสัยลักษณะเฉพาะตามสายพันธุ์ เพียงแต่ผู้ต้องการจะเลี้ยงต้องศึกษานิสัยให้ดีเสียก่อนว่า เป็นที่ถูกใจกับเราหรือไม่ เข้ากับเราหรือไม่ ก็จะลดปัญหาลงไปได้มาก

บางตัวกินยาก บางตัวก็ดุเกินไปควบคุมไม่ไหว บางตัวอยากให้ดุ มันก็ดันไม่ดุ บางตัวหูเหม็น บางตัวขนยาว ต้องอาบน้ำบ่อย ต้องสางขนบ่อย เบื่อไม่ว่าง ไม่มีเวลา สารพัดเหตุผลมาอ้าง เพื่อละทิ้งพวกมัน
...

“น้ำหวาน” หมาน้อยเพศเมียพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี หลายคนชื่นชอบสุนัขพันธุ์นี้

แต่น่าสงสารเจ้าหมาน้อย ที่ต้องมาอยู่กับคนใจหมา

เมื่ออยากได้ก็เอามันมา เมื่อเบื่อก็ทิ้งขว้างมันไป ไม่ใส่ใจดูแล

อาหารเทกองวางไว้ คราวละมากๆ สำหรับหลายวัน ไม่สนใจว่าราจะขึ้นหรือไม่ ไม่เคยล้างถาด อยากกินก็กิน ไม่กินก็เรื่องของเอ็ง

ไม่อาบน้ำ ไม่สางขน ปล่อยไว้จนเป็น “ขี้เรื้อนเปียก” เกาจนทั้งตัวมีแต่เลือด หน้าเหวอะเป็นแผลลึก

ไม่กำจัดเห็บหมัด พาหะของโรคร้ายหลายชนิด

...

เมื่อเจ้าของไม่รักมันเช่นนี้แล้ว การยกให้คนอื่นจึงไม่ใช่เรื่องยาก

ที่สุด “บอย” เพื่อนของฉัน ก็ได้เจ้าน้ำหวานมาดูแล

เราช่วยกันรักษาจนขี้เรื้อนหายเกือบสนิท

บอยรักน้ำหวาน น้ำหวานก็รักบอยเช่นกัน

ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

แต่วันหนึ่งพบว่า เจ้าน้ำหวานมีอาการสั่งน้ำมูกเลือดออกมา

เมื่อพาไปหาหมอ จึงพบว่า มันเป็น “โรคพยาธิในเลือด”

มันเลือดน้อย มันอ่อนเพลีย และมันกำลังจะตาย

...

ทางเดียวที่จะรักษามันได้ คือ ฆ่าพยาธิ และการหาเลือดมาเติมให้มัน และจำกัดว่า ต้องเป็นเลือดสด เพิ่งถ่ายมาใหม่ๆ

เราเตรียมหมา 2 ตัว แต่ใช้ไม่ได้ ตัวหนึ่งอ้วนไป เกร็ดเลือดต่ำ อีกตัวหนึ่งก็แก่ไป

เราเฝ้าขอหมาจากคนที่เรารู้จักอีกหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยากเย็น

เราจึงได้แต่ “รอ” ว่าเมื่อไรหนอ จะได้รับเลือดจากผู้ใจบุญ ที่นำหมาของเขามาบริจาค

หลายวันผ่านไป เราก็นำหมาขอเรามารออีกตามเคย

แต่ไม่เหมือนเคย เพราะวันนี้เราได้ข่าวดี

ทางโรงพยาบาล ได้รับเลือดบริจาคแล้ว

เรารออีกครั้ง เพื่อดูผลตรวจว่าเลือดของหมา 2 ตัว จะเข้ากันได้หรือไม่

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเราได้รับข่าวดีอีกครั้ง

เลือดเข้ากันได้

...

4 ชั่วโมงจากนี้ไป คือ การถ่ายเลือด

เราต้องลุ้นอีกเช่นกันว่า จะมีอาการแพ้หรือไม่ ถ้าแพ้ เจ้าน้ำหวานจะหอบจัด จนถึงชัก

โชคดีอีกครั้ง น้ำหวานไม่แพ้

เราดูชื่อที่ถุงเลือด ว่าเลือดนี้ได้มาจากใคร

เราซาบซึ้งดีใจ

ขอบคุณมาก “เจ้าทาซาน” (และเจ้าของ)
...

รุ่งขึ้นเรานำน้ำหวานมาเช็คอีกครั้งตามหมานัด

เราพบว่า ยังมีสุนัขอีกมากมายที่ไม่โชคดีเหมือนเจ้า “น้ำหวาน”

ยังมีอีกหลายชีวิต ที่ยังรอคอย “เลือด”

ที่นั่งใกล้กับเรา ตัวหนึ่งโดนรถชน ตาฉีก ปอดฉีก หัวใจกลับข้างมาอยู่อีกฝาก

อีกตัวหนึ่งเป็นโลหิตจาง อาการน่าเป็นห่วง

และคาดว่าที่โรงพยาบาล ยังมีอีกหลายชีวิตที่กำลังรอคอยเช่นกัน เพียงแต่เราไม่รู้ไม่เห็น

สำหรับผู้ที่เป็นเจ้าของสุนัข ที่มีอาการอย่างน้ำหวาน บางคนต้องอุ้มหมามารอเลือดอยู่หลายวัน ถ้าโชคดีก็ได้ โชคไม่ดีก็อุ้มกลับ พรุ่งนี้มาค่อยใหม่ อยู่อย่างนี้เรื่อยไป
...

ขณะนี้ ทางโรงพยาบาลสัตว์เกษตรต้องการรับบริจาคเลือดเป็นจำนวนมาก หากท่านใดมีสุนัข ที่มีอายุระหว่าง 2 – 6 ปี สุขภาพแข็งแรง น้ำหนัก 20 กิโลกรัมขึ้นไป ขอเชิญชวนให้นำสุนัขของท่าน มาช่วยกันบริจาคเลือด ยังมีชีวิตน้อยๆอีกมากมายที่รอรับน้ำใจจากท่าน

ควันหลงจากงานPet Ex-pro

2006-08-09T00:27:00.000+07:00

เก็บตกภาพน่ารักๆจากงานสัตว์เลี้ยง ใครรักสัตว์มาทางนี้ เห็นแล้วต้องชอบแน่นอนค่ะ

เจ้าหมาน้อยพันธุ์มอลเตส ที่ซุ้มรร.สอนตัดขน

เห็นแล้ว...รักเลยค่ะ

"หนูเป็นหมาจริงๆนะ...สาบานได้"

เมาคลีลูกหมาป่า

"ผมชื่อคิงคองครับ ใครเป็นแฟนสุดสัปดาห์

คงคุ้นหน้าคุ้นตาผมมาบ้างกันแล้วนะคร๊าบ..."

"ทักทายกันดุเดือดไปหน่อยคร๊าบ...อย่าเพิ่งตกใจพวกผมนะคร๊าบ"

"จะรีบไปไหน จะรีบไปไหน... ขอพักแป๊ปนึง"

มีกระต่ายให้ดูด้วยน๊า...ตัวนี้เป็นพันธุ์ฮอลแลนด์ ลอป ค่ะ

เป็นลอปพันธุ์ที่ตัวเล็กที่สุดเลย หนักแค่กิโลเดียวเอง

........................

....................

ศิวนาฏราช

2006-05-24T01:05:00.000+07:00

ท่าร่ายรำ 108 ท่า ของพระศิวะ (พระอิศวร)

หากทรงร่ายรำในจังหวะที่พอดี โลกจะสงบสุข

หากแม้ทรงร่ายรำในจังหวะดุดันรุนแรง โลกก็จะถึงแก่กลียุค

พระองค์จึงเป็นได้ทั้ง ผู้สร้าง และผู้ทำลาย ในองค์เดียว

พระมหาราชครูวามเทพมุนี อธิบายเกี่ยวกับการร่ายรำของพระศิวะว่า จะกระทำเมื่อปราบอสูร และเมื่อสอนวิชาปราบอสูร ดังนั้น จึงถือว่าพระศิวะเป็น "ครูแห่งการร่ายรำ" ด้วย

...

ตามคัมภีร์ของฝ่ายไศวะเล่าว่า ครั้งหนึ่งพระศิวะทรงแปลงเป็นโยคีหนุ่ม พระนารายณ์ทรงแปลงเป็นภรรยาสาว เพื่อปราบบรรดาฤาษีที่มักมากในกาม

พวกฤาษีเสกเสือมาสู้ พระศิวะก็ทรงปรากฏตนในร่างองค์พระศิวะ ถลกหนังเสือมาทำฉลองพระองค์ เห็นดังนั้น พวกฤาษีจึงเสกพญานาคมาพ่นพิษใส่ พระศิวะก็จับพระยานาคฟาดพื้น แล้วเอามาทำเป็นสร้อยสังวาล สุดท้ายพวกฤาษีจึงเรียก "อสูรค่อมยะละคะ" ออกมาสู้ แต่ก็ถูกพระศิวะจับทุ่ม แล้วเหยียบๆๆๆจนหลังหัก ซ้ำยังยืนร่ายรำบนหลังเจ้าอสูรเสียอีกด้วย พวกฤาษีสู้ไม่ได้ จึงต้องขอขมา

พระพรหม ทูลขอให้พระศิวะทรงร่ายรำอีกครั้ง พร้อมบัญชาให้พระภรตมุนี (ฤาษีที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นครูแห่งนาฏศิลป์ และได้รับการนำมาทำเป็นหัวโขนที่ใช้ประกอบพิธีครอบครู) บันทึกการร่ายรำทั้ง 108 ท่าไว้ เป็นตำรานาฏยศาสตร์สืบไป
...

ศิวนาฏราช นิยมนำมาสลักเสลาไว้หลายแห่งทีเดียว เช่นที่ หน้าบันเหนือประตูทางเข้าปราสาทบันทายสรี ที่เข้าพระวิหาร ที่ปราสาทหินพิมาย

แต่ที่ได้รับการยกย่องว่างามที่สุด คือ ที่หน้าบันเหนือประตูทางเข้าปรางค์ประธานปราสาทพนมรุ้ง เหนือทับหลังนารายณ์บรรทมสินธุ์ โดยปรกติแล้ว พระนารายณ์จะทรงบรรทมหลับประทับอยู่เหนือวงขนดของพญาอนันตนาคราช ซึ่งแผ่พังพานถึงพันเศียร ลอยอยู่ในทะเลน้ำนม หรือที่เรียกว่า “เกษียรสมุทร”

ครั้งหนึ่งเมื่อยังเล็ก พ่อเคยพาไปเที่ยวชมปราสาทพนมรุ้ง จำได้ว่า มีแต่ช่องโหว่ๆป้ายแปะเอาไว้ว่า "ทับหลังนารายณ์" งงนัก???

ไม่กี่ปีต่อมา คือเมื่อ พ.ศ.2531 จากการเรียกร้องทางฝั่งไทยและมิตรรักชาวโลกที่เป็นผล ทำให้เราได้ทับหลังคืน

ใครจำเหตุการณ์คราวนั้นไม่ได้ หรือเกิดไม่ทัน ก็น่าจะพอคุ้นกับเพลงน้าแอ๊ดกันบ้าง น้าแกว่างี้ "เอาไมเคิล แจ๊คสัน คืนป๊าย...เอาพระนารายณ์คืนมา"

แน่นอนว่า โบราณวัตถุอันมีค่ายิ่งของไทยอีกหลายชิ้น ยังคงอยู่ในการดูแลของพิพิธภัณฑ์ต่างชาติ และเราคงจะไม่โชคดีได้คืนบ่อยนัก ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือ "รักษาสิ่งที่มี"

คำพูดง่ายๆ แต่ทำยาก เพราะปัญหาปากท้อง ทำให้คนบางประเภทเห็นสมบัติชาติ เป็นของตกอยู่ตามพื้น ใครเจอก่อนถือเป็นของตัว

จากประสบการณ์ตรง ลุงคนหนึ่ง ซึ่งมีหน้าที่ยิ่งใหญ่ ที่แม้แต่ตัวลุงเองก็คาดไม่ถึง นั่นคือ การรับจ้างจากกรมศิลป์ให้ขุดแหล่งโบราณวัตถุ วังโบราณกรุงศรีอยุธยา ลุงพูดว่า "เมื่อวันก่อนลูกสะใภ้ขุดเจอพระเครื่อง 4 องค์ โชคดีจริง ขายไปองค์ละ 6000" (ถ้าจำไม่ผิด)

โกรธ....มาก

เลยเอ็ดลุงไปว่า "ลุงไม่รู้รึว่าผิดกฎหมาย" จนรุ่นพี่ต้องดึงออกมาก่อนที่จะเจอจอบลุง

...

พูดแล้วของขึ้น จากเรื่องศิวนาฏราช มาเรื่องสมบัติชาติได้ไงไม่รู้นิ เดียวจะไปกันใหญ่ จบก่อนดีกว่า

~จบ~

ว่าด้วยเรื่องนางอัปสร

2006-05-12T04:51:00.000+07:00

คำว่า “อัปสร” หรือ “อัปสรา”

พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 ทรงแปลตามตัวอักษรว่า “ผู้กระดิกในน้ำ”

แปลเป็นไทยแล้วอาจขำ แต่แท้จริงแล้ว ชื่อนี้สื่อได้ดีและชัดเจน จากคติฮินดู เมื่อพระวิษณุเป็นประธานในพิธีกวนเกษียรสมุทร หรือ ทะเลน้ำนมนี้ ใช้ภูเขามันทร หรือเขาพระสุเมรุแทนไม้กวน ใช้พระยานาควาสุกรีแทนเชือก อสูรจับหัว เทวดาจับหาง ปั่นไปปั่นมาจนได้อมฤตมาหล่อเลี้ยงโลกให้อุดมสมบูรณ์

ทั้งนี้ อาจพบว่าประธานในการกวนอาจเปลี่ยนแปลงไปได้ ตามความเชื่อของแต่ละนิกาย เช่น นิกายไศวะ ประธานในการกวนจะกลายเป็นพระศิวะหรือพระอิศวร แต่ถ้าเป็นทางพุทธ ประธานจะเป็นพระอินทร์ เป็นต้น

จวบจนเวลาเนิ่นนานผ่านไป 1,000 ปี ได้ของทั้งดีและไม่ดีมา 10 อย่าง หนึ่งในนั้น คือ นางอัปสร ซึ่งแต่ละนางนั้น ล้วนเป็นหญิงรูปงาม ประดับประดาด้วยเครื่องประดับวิจิตรา ทว่า กลับไม่มีเทวดาหรืออสูรตนใดรับไปเป็นคู่ครองเลย เหล่านางอัปสรจึงตกเป็น “ของกลาง”

ได้นามว่า “สุรางคนา” แปลว่า เมียเทวดาทั่วๆไป
หรืออีกนามว่า “สุมทาตมชา” แปลว่า สตรีผู้เต็มไปด้วยความมัวเมา

อย่างไรก็ตาม นางอัปสรก็เป็น “เทพแห่งความดีงาม” ในใจชาวเขมรเรื่อยมา

ชาวเขมรจำนวนไม่น้อยเชื่อว่า ผู้ใดที่ปรารถนาจะมีลูก ก็ให้ไปอธิษฐานเอาจากนางอัปสร เน้นว่าต้องเป็นที่นครวัด การอธิษฐานก็ไม่ยากครับ แค่ลูบๆคลำที่หน้าอกนางอัปสรสักองค์เป็นใช้ได้

ดูจากภาพแล้ว เชื่อได้ว่าชาวเขมรคงอยากจะมีลูกกันมากเลยทีเดียว แหม่...จับซะมันเชียว

หนีร้อนไปเวนิส

2006-04-15T06:12:00.000+07:00

ช่วงนี้อากาสมันร้อนเหลือ เพื่อนโทรชวนไปเล่นน้ำสงกรานต์ ก็เกิดอาการเบื่อๆอยากๆ จะไปดีไม่ไปดี เนื่องจากทำทีสิสไม่เสร็จซะที จะไปไหนก็เลยเกิดอาการไม่ค่อยอยากไปเท่าไร เพราะไปเที่ยวเล่นทีไร กลับมาก็ต้องรู้สึกผิดทุกที ว่าไม่น่าไปเลยเรา วันนี้ไม่ได้ทำงานอีกแล้ว ทำนองนั้น

ไหนไหนไม่ได้ไปไหนทั้งที มานั่งเขียนเรื่องท่องเที่ยวมันซะเลย ประชดตัวเอง 55

...

มีอยู่เมืองหนึ่งที่ตกค้างจากการเล่าเรื่องไปทัวร์สวิตฯกับอิตาลี เมื่อคราวที่แล้ว เมืองนี้ เป็นเมืองที่ประทับใจมากที่สุดในทริปเลย มันรู้สึกอย่างกับระลึกชาติได้ อินเข้าไปในสายเลือด น้ำตาจะไหลทันทีที่เยียบแผ่นดินเวนิส

ใครจะว่าเวอร์ก็ว่าไปเถอะนะ เพราะมันก็เวอร์จริงๆนั่นแหละ อิอิ

ไอ้ที่ว่าประทับใจนั้น จะสวยงามแค่ไหน เชิญทัศนาเอาจากในรูปที่เลือกมาให้ดูก็แล้วกันนะเจ้าค่ะ

นี่ไง รูปนี้ถ่ายจากในเรือ ขณะข้ามไปยังเวนิสเป็นอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่ก็สวยดีใช่มั๊ยล่ะค่ะ

รูปนี้ถ่ายตัวเองที่จตุรัสเซนต์มาร์ค นกพิราบเต็มเลย ตอนถ่ายรึว่าจะได้ภาพนกบินซะอีกนะนี่

แหงนหน้าขึ้นไปเจอหน้าบัน

ต๊กกะใจนึกว่าหลงไปหลวงพระบาง ทองอร่ามซะขนาดนั้น

แต่จริงๆแล้วเป็นศิลปะแบบไบเซนไทน์เจ้าค่ะ

จตุรัสเซนมาร์ค โบสต์เซนมาร์ค หอคอย และทางซ้ายมือจะเห็นหอนาฬิกา

กำลังบูรณะอยู่ค่ะ แต่เค้าใช้รูปภาพขนาดเท่าของจริงมาบังไว้ทุกด้าน

เพื่อมิให้ทัศนียภาพด้อยดูลงไป

จตุรัสนี้ สร้างตั้งแต่คริสตศตวรรตที่ 12 นู้นส่วนตัวโบสถ์นะเก่ากว่าอีกแหนะ โบสถ์นี้สร้างเพื่ออุทิศให้กับเซนต์มาร์ค ตำนานเค้าว่ากันว่า ในปี 832 มีลูกเรือชาวเวนิส 2 คน ขโมยส่วนขาของเซนต์มาร์คมาจากสุสานในเมืองอเล็กซานเดรีย แห่งราชอาณาจักรอียิปต์ นับแต่นั้น ทั้งโบสถ์และขาของเซนต์มาร์ค ก็กลายมาเป็นสัญลักษณ์ของเมืองเวนิสไปเลย แต่กว่าจะสวยงามอย่างที่เห็นได้นี่ก็ถูกทำลาย และถูกบูรณะใหม่อยู่หลายรอบทีเดียว

แต่ว่าตอนนี้นะ เวนิสกำลังร้องไห้ เพราะเวนิสกำลังประสบกับวิกฤติกาลที่สำคัญและแก้ไม่ตก คือ น้ำท่วมค่ะ หรืออีกนัยหนึ่งคือ "เวนิสกำลังจะจม" โอ...มายจ๊อด อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย

เคยได้ยินข่าวนี้มานาน เพิ่งเห็นด้วยตาตัวเองก็คราวนี้ ขณะที่เรากำลังเดินอยู่ในโบสถ์เซนต์มาร์ค น้ำก็ค่อยๆท่วมขึ้นมา เจ้าหน้าที่ก็จัดทำสแตนเป็นทางเดินไว้ สำหรับหนีน้ำ น้ำท่วมทีก็เอาสแตนมาเรียงๆให้เดินที น้ำลดก็เอาออก เหมือนเป็นเรื่องปรกติ ไกด์บอกว่าบางทีท่วมถึงเพดานชั้นหนึ่งเลยก็มี กรี๊ด...

ทางการอิตาลีก็พยายามสรรหาสารพัดวิธี ที่จะเอาชนะธรรมชาติ ยกตัวอย่างเช่น การสร้างเขื่อนกั้นคลื่นน้ำ ที่ซัดเข้าหาฝั่ง การสร้างเขื่อนในทะเล ที่ว่ายากแล้ว ยังต้องทำให้มันเปิดปิดได้ เพื่อรองรับเรือเดินสมุทรอีก เรียกว่า การสร้างเขื่อนครั้งนี้หินเอาการ ยังไงก็ขอให้คาวมพยายามครั้งนี้สัมฤทธิ์ผลก็แล้วกันนะ เอาใจช่วยเจ้าค่ะ

เพิ่งรู้เหมือนกันนะว่าเวนิสก็มีชื่อเรื่องเป่าแก้วด้วย สินค้าของเค้าเนี่ยสวยงามเชียวแหละ สร้อยคอ ต่างหู กำไร บางร้านมีเครื่องแก้วที่เอามาทำเป็นหน้าปัดนาฬิกา หลากหลายแบบระรานตาไปหมด ราคาพอต่อรองกันได้ แต่ต้องใจเย็นๆ เดินดูหลายๆร้านก่อนที่จะตัดสินใจซื้อ เพราะมิฉะนั้น คุณอาจจะได้นาฬิการาคา 18 ยูโร ทั้งที่คนอื่นเค้าซื้อกันแค่ 13 ยูโรก็เป็นได้

จากในภาพจะเห็นเครื่องประดับนานาชนิด รวมทั้ง หน้ากาก สินค้ามีชื่อ อีกอย่างหนึ่งของเวนิส สวยงามมากทีเดียว

...

ไม่ว่าความประทับใจต่อเวนิสจะมากแค่ไหน แต่ทัวร์ลูกเป็ด ก็คือ ทัวร์ลูกเป็ด ไกด์ 2 คน เดินนำลูกทีม 80 คน ราวแม่เป็ดพาลูกน้อยเดินแถวลงเล่นน้ำก็ไม่ปาน กับเวลา 8 วัน กับสถานที่ท่องเที่ยวมากมายที่แสนจะอยู่ห่างไกลกันหลายร้อยกิโลต่อที่ ซึ่งระบุไว้ในกำหนดการ และจำเป็นต้องไปให้ครบตามข้อตกลงก่อนการซื้อทัวร์ เวนิสที่กว้างใหญ่ สวยงามเต็มไปด้วยศิลปะ และร้านค้าสำหรับนักช็อบอย่างเรา กับเวลาแค่ชั่งโมงครึ่ง มันจะไปพอยาไส้อะไร๊ ให้ตายเหอะ

ต้องมาใหม่ให้ได้...เวนิส แบบไม่ใช่ทัวร์ลูกเป็ดด้วย ฉันเกลียดแกเจ้าทัวร์ลูกเป็ด อีชั้นคิดอย่างนั้นในใจ ก่อนที่จะจากเวนิส เพื่อไปยังที่หมายต่อไป

Boom Boom

2006-03-11T04:22:00.000+07:00

Boom Boom บ้านพระอาทิตย์
Boom Boom สันติอโศก
Boom Boom บ้านสี่เสา
Boom Boom บ้านอ.ชัยอนันต์

Boom Boom ปาหี่ หิ หิ หิ

Boom มาจาเล่ Boom อะเรามา บูม บู่ม บู๊ม ...

ความสุขเล็กๆ

2006-02-23T18:42:00.000+07:00

เพราะเจ้าคือ..."ความสุขตัวน้อย"

HappY Valentine's Day

2006-02-15T03:11:00.000+07:00

แด่...บุคคลที่ข้าพเจ้ารักมากที่สุดในโลก

สงสารอ็องฟ็อง

2006-01-17T00:55:00.000+07:00

รู้สึกผิดเหลือเกินที่ดูแลอ็องฟ็องไม่ดีพอ จนทำให้เค้าไม่สบายได้ขนาดนี้ อ็องฟ็องท้องเสียหนักมาก อึเละเป็นโจ๊ก บางครั้งก็มีมูกเหม็นด้วย ไม่กินอาหารและน้ำ รวมทั้งเกลือแร่ที่ผสมน้ำไว้ให้ ผอมโซ เห็นแล้วอยากป่วยแทน

เป็นครั้งแรกที่อ็องฟ็องถึงมือหมอ

คุณหมอที่โรงพยาบาลสัตว์เกษตร บางเขน ใช้สำลีพันไม้แหย่เข้าไปในทวารหนักของอ็องฟ็อง แล้วนำเชื้อไปส่องจากกล้องที่อยู่ใกล้ๆ และอนุญาตให้เราดูด้วย หมอบอกว่าอ็องฟ็องมีเชื้อโปรโตซัว

เชื้อโปรโตซัวมีลักษณะเป็นแท่งๆ ส่องดูแล้วมีไอ้แท่งๆนี้เต็มไปหมด ฮือ...สงสารจัง

...โปรโตซัวบ้า หญิงเนเฟอร์ฯเกลียดโปรโตซัวแล้ว...

หลังจากค้นหาข้อมูลทางอินเตอร์เนท ทำให้ได้รายละเอียดเพิ่มเติม นอกเหนือจากที่หมอบอก นั่นคือ อ็องฟ็องเป็นโรคบิด... กรี๊ด...

โรคบิด (Coccidiosis) เกิดจากเชื้อโปรโตซัวพวกไอเมอร์เรีย ได้แก่ Eimeria stiedac , E. irresdua , E. magna ฯลฯ การติดต่อจะเกิดจากโอโอซิส (Oocyst) ของเชื้อที่ปนมากับอาหารและน้ำ อาการ ถ้าเป็นน้อยจะไม่แสดงอาการ แต่ถ้าเป็นมากซึ่งมักพบในลูกกระต่าย จะทำให้น้ำหนักลด ท้องเสีย อาจถ่ายเป็นน้ำหรือมีเลือดปน และอาจทำให้ตายได้ การรักษา เลือกใช้ยาในกลุ่มซัลฟา ( Sulfa ) หรือแอมโปรเลียม ( Amprolium )

สำหรับกรณีอ็องฟ็องอาจเป็นเพราะว่าปล่อยมันวิ่งเล่นมากไปหน่อย ก็วิ่งอยู่ในบ้านนั่นแหละค่ะ ไม่ได้ไปไหนหรอก เพียงแต่บางทีมันอาจจะวิ่งไปทับอะไรมา แล้วเอามาเลียๆตามประสากระต่าย

ที่โปรดของเจ้าอ็องฟ็อง คือใต้ตู้กับข้าวในห้องครัวซะด้วย ที่น่ากลัว คือ ในห้องครัวมันมีหนู เห็นขี้หนูด้วย

ของโปรดอ็องฟ็องอีกอย่าง คือ การกินอึกินฉี่ตัวเอง จนต้องคอยระวังกันเป็นประจำ เอ...แล้วจะพาลไปชอบกินอึหนูด้วยรึป่าวนะ

ฉะนั้น อย่าหวังว่าจะได้วิ่งเล่นตามสบายได้อีกเลยเจ้าอ็องฟ็อง 555

ต่อไปนี้ มามี๊เห็นทีจะต้องเล่นบทโหดกันซะบ้าง ฮึม
...

ณ ปัจจุบัน อ็องฟ็องกินน้ำและอาหารเองบ้างได้แล้วค่ะ ก็ตั้ง 5 วันแล้วนี่นะ

หวังว่าอ็องฟ็องจะหายวันหายคืน กลับมาซุกซนเหมือนเก่า ถึงเป็นอย่างนั้น มามี๊ก็จะไม่ดุหนูเลยซักคำนะจ๊ะ เพราะมันยังดีกว่าต้องเห็นหนูนอนซึมซบกรงอยู่อย่างนี้ สงสารจริงๆ
...
...
...

ปล.วิธีจับกระต่าย

กระต่ายเป็นสัตว์ที่ตกใจง่าย ดังนั้นการจับกระต่ายจะต้องทำด้วยความนุ่มนวลและถูกวิธีเพื่อความปลอดภัยของตัวกระต่ายและตัวผู้จับด้วย ไม่ควรจับกระต่ายโดยการหิ้วหูเพราะจะทำให้กระต่ายเจ็บปวด และอาจเป็นสาเหตุทำให้กระต่ายหูตกได้ การจับกระต่ายที่ถูกวิธีมีดังนี้

1. ลูกกระต่าย ใช้มือที่ถนัดจับหนังบริเวณสะโพกให้มั่นคง แล้วยกขึ้นตรงๆ

2. กระต่ายขนาดกลาง ใช้มือขวา ( หรือมือที่ถนัด ) จับหนังเหนือไหล่ให้มั่นคง อาจรวบหูมาด้วยก็ได้ มือซ้ายรองใต้ก้นให้ด้านหน้าของกระต่ายหันออกนอกตัวผู้จับ

3. กระต่ายใหญ่ ใช้มือขวาจับแบบวิธีที่ 2 แล้วยกอ้อมขั้นมาทางซ้ายมือใช้แขนซ้ายหนีบให้แนบชิดลำตัว โดยใช้มือซ้ายช่วยประคองก้น ให้หน้ากระต่ายหันไปทางหลังของผู้จับและขากระต่ายชี้ออกนอกตัวผู้จับ

รู้ไว้ใช่ว่าฯ เผื่อมีโอกาสจับบรรดาเจ้าเพื่อนๆของน้องอ็องฟ็องที่ไหน จะได้ไม่ทำเค้าเจ็บหรือตายนะคะ

เพื่อนสนิท

2006-01-05T18:22:00.000+07:00

ใครคนหนึ่ง บุกมาหาฉันในยามวิกาล
ใครคนนั้น จู่โจมแบบไม่ทันรู้ตัว
ใครคนนั้น ซุกตัวลงที่เอวฉัน
ใครคนนั้น ปลุกฉันลุกขึ้นมาจากเตียง
...
ฉันงุนงง...งัวเงีย
เค้ามาตอนไหน
เข้ามาได้อย่างไร
มันเป็นใครกันนี่
ทำไมมันถึงได้ “คัน” อย่างนี้???
...
มันคงเป็นรอยยุงกัดละซี
อ้ายยุงบ้า!! เข้ามาได้ไงเนี่ย ห้องฉันมีมุ้งลวดนะ
ช่างเถอะ...อีกไม่กี่วันหรอกน่า
เดี๋ยวมันก็หอบผ้าหอบผ่อนออกไปเองแหละ
โอ้ย...คันเอว
แกรกๆ
...
10 กว่าวันแล้ว ที่ฉันต้องทนเบื่อเหนื่อยกับอาการ “คัน”
10 กว่าวันแล้ว ที่ “มัน” ยังอยู่
...
“น้องรา”
น้องรา ผู้มาพร้อมกับความอับชื้น
น้องราน่าสงสาร
ใครๆก็รังเกียจน้องรา
แต่...
เรากิน เรานอน เราเล่น เราเที่ยวด้วยกัน
เราสุข ทุกข์ด้วยกัน
ไม่มีวันไหนเลย ที่ฉันไม่มีน้องรา
แกรกๆ
...
โอ้...รา รา รา โว่โว้ว
แกรกๆ
...
...
...
ปล.
สงสัยใช้มั๊ยว่าน้องรามาได้อย่างไร
สเตย์ค่ะ สเตย์
ไอ้ที่เราใส่กันพุงไหลนั่นแหละ
คนขายเค้าบอกว่า...
“ไม่ต้องซักบ่อย เดี๋ยวเสียทรง”
“ซักอาทิตย์ละครั้งพอ”
...
เดาต่อได้แล้วใช่มั๊ยค่ะ
ว่าน้องรามันมาได้อย่างไร
แกรกๆ

พรปีใหม่

2005-12-23T02:30:00.000+07:00

PIAZA

2005-12-11T03:52:00.000+07:00

ที่ประทับใจที่สุดก็เห็นจะเป็นเมือง ปิซ่า หรือ ปิอาซ่า (กรุณาอย่าเติมไม้โท)นี่แหละเจ้าค่ะ

จงจำเอาไว้ว่ามาเมืองนี้ต้องระวัง "กระเป๋า"

เพื่อนแม่โดนล้วงไปหนึ่ง ไหวตัวทันก่อนที่จะเสียทรัพย์อีก 2

แม้แต่ตัวหญิงเนเฟอร์ฯเองก็ยังโดนลูดซิปที่กระเป๋าเป้ โฮ๊ะๆๆแต่ขอโทษเถอะ มันไม่ได้อะไรไปเลย เพราะในเป้น่ะไม่มีของมีค่าอะไรเลย จนว่างั้น สมน้ำหน้าล้วงผิดคน...ตาละล้า...

แหม่...ประทับใจจริงๆ

จะว่าไปอิตาลีก็ไม่ต่างจากบ้านเราเท่าไร ทั้งคนว่างงาน ขอทาน กุ๊ยข้างถนน ไปจนถึงนักเลงโต

ที่ขึ้นชื่อที่สุด ก็เห็นจะเป็นมาเฟียอิตาลีนี่แหละ เพราะคงไม่มีใครที่จะไม่รู้จักต้นฉบับก็อดฟาเธอร์ผู้ยิ่งหญ่าย...

และโดยเฉพาะเมื่ออิตาลีตัดสินใจเข้าสู่ระบบอียู ค่าครองชีพมันก็แพงขึ้นถนัดตา คนรวยยิ่งรวย แต่คนจนยิ่งจน แน่นอนล่ะว่ามิจฉาชีพก็ต้องยิ่งมากขึ้นไปด้วยล่ะนะ

หึ หึ นักล้วงที่อันตรายที่สุดหาใช่อื่นใดไม่ แท้จริงแล้ว เป็นหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาดี อันนี้จากใจถึงชายหนุ่มทุกคน หรือไม่ก็คนชราท่าทางน่าสงสาร โดยเฉพาะอย่างแรกนี่นะ มักทำให้เราตายใจได้เสมอ อิ อิ

...

เอาละน่า...ยังไงซะ ปิอาซ่าและหอเอนก็ยังคงสวยงามไม่เปลี่ยนแปลง

ไอ้ที่ตั้งตรงมันก็ยังตรง ไอ้ที่เอนมันก็ยังเอนอยู่อย่างนั้น เหอะ เหอะ

คนต่างหากที่เปลี่ยนแปลง ว่ามั๊ย...

สวิตเซอร์แลนด์

2005-12-08T00:58:00.000+07:00

สวยจริงหนอ...สวิดเซอร์แลนด์
หนาวจริงหนอ...สวิดเซอร์แลนด์

ครั้งหนึ่งในชีวิตที่สวิดเซอร์แลนด์

ภาพนี้ถ่ายจากรถไฟสายขึ้นยอดเขาจุงเฟรา Jungfrau

จุงเฟรา ว่ากันว่าที่นั่นคือ Top of Europe เพราะมีความสูงถึง 4,158 ม. แต่น่าเสียดาย ที่ไปไม่ถึง"ธง" ธงซึ่งเค้าปักเอาไว้เป็นสัญลักษณ์ว่า ถึงยอดสูงสุดของยุโรปแล้วจ้า...

ก็มันหนาวนี่น่า ที่ธงน่ะ -18 องศาแหนะ ด้วยเสื้อผ้าและร่างกายอันบอบบาง แน่นอนว่ามันสุดจะทานทนจริงๆเจ้าค่ะ

ไปไม่ถึงยอด ก็ดูรูปทีนเขาไปก่อนก็แล้วกันเน้อ เอาไว้ไปอีกจะเตรียมให้พร้อมกว่านี้ แล้วจะไปเตะธงให้ได้เลย ฮึม...

เอ้า...ดูตัวอย่างคนไปแตะธงก็แล้วกัน อิ อิ

กระต่ายตื่นตูม...กับคนบ้าเห่อ เหอะๆ

2005-12-01T02:04:00.000+07:00

รูปลูกสาวเจ้าค่ะ ชื่อ "น้องอ็องฟ็อง" อวดกันหน่อย เพิ่งรับเค้ามาอยู่ด้วยกันเมื่อวันก่อน น่ารักมากๆค่ะ ช่วงนี้เลยวันๆไม่เป็นอันทำอะไร ไม่อยากไปไหน แค่ได้อยู่บ้าน นั่งดูลูกสาววิ่งไปวิ่งมาก็มีความสุข นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ไปอัพกะเค้าซะที แหะๆ

แต่ว่าตอนนี้น่ะนะ ลูกสาวไม่ได้หน้าตาอย่างนี้หรอกนะคะ มันยังเป็นเบบี้อยู่ค่ะ ก็แหม...เพิ่งจะเดือนกว่าๆ เอง ต้องรอไปอีก 6 เดือนนู้น ถึงจะมีขนปุกปุยได้อย่างในรูป

ภาพนี้ใช้มือถือถ่ายจากด้านหน้าค่ะ อะแห่ม...กรุณาดูให้เป็นหน้านะคะ อย่าคิดว่าเป็นtoodเชียว

อะอะ แค่นี้ก่อนนะคะ จะไปเล่นกะลูกสาวแล้ว ไปก่อนนะคะ สวัสดี...

เที่ยววัดวังหลวง

2005-11-12T05:05:00.000+07:00

16 ตุลาคม พ.ศ. 2548

ในที่สุด ก็ได้โอกาสเข้าไปชมความงามของพระบรมมหาราชวังและวัดพระศรีรัตนศาสดารามกะเค้าซะที หลังจากที่ผัดผ่อนตัวเองมานาน โดยได้รับการสนับสนุนอย่างเป็นทางการจาก ratioscripta ผู้เป็นทั้ง คนขับรถ คนนำทาง คนถือของ ฯลฯ ดีใจจังที่โลกนี้มีratioscripta (ยืมคำมิ้มมาใช้ แหะๆ)

การไปครั้งนี้มิใช่เพื่อการท่องเที่ยวเท่านั้น แต่เป็นด้วยความตั้งใจที่จะหาข้อมูล เพื่อใช้ทำวิทยานิพนธ์ เรื่อง "พระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา" เนื่องด้วยการถือน้ำฯสมัยกรุงรัตนโกสินทร์นี้ กระทำกันที่อุโบสถวัดพระแก้วเป็นส่วนใหญ่ การมาเห็นด้วยตาตัวเองนั้นจึงเป็นการสมควร

ไม่แปลกใจเลยที่พระบรมมหาราชวังและวัดพระแก้วจะเป็นที่สนใจของชาวต่างชาติ เพราะไม่เพียงแต่อาณาบริเวณที่กว้างขวางแล้ว ทุกตารางนิ้วยังเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์และความวิจิตรบรรจง อันหาค่ามิได้

สถานที่แรก ที่เราเข้าชม คือ พิพิธภัณฑ์เครื่องราชอิสริยาภรณ์ คนไทย 10 บาท ได้โบว์ชัว 2 ฉบับ คือเรื่องเครื่องยศ และเรื่องเครื่องราชอิสริยาภรณ์ไทย ส่วนต่างชาติ 250 บาท เที่ยวได้ทั่วงาน แล้วยังได้โบว์ชัวเยอะแยะเลย อยากได้จัง ไม่มีขายด้วย เลยเก็บตกเอาตามพื้น อนาจตัวเอง แต่เอาเถอะ ยังไงก็ได้มา 2 แผ่น

สถานที่ 2 คือ ก็คือในส่วนของ "วัดพระแก้ว" นั้นแหละ ชมพระระเบียง ซึ่งสร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 มีลักษณะเป็นอาคารยาวล้อมอยู่โดยรอบ ที่ผนังมีภาพจิตรกรรมเรื่องรามเกียรติ์ ทำไมต้องเป็นเรื่องรามเกียรติ์นะรึ ก็เนื่องจาก ไทยเราเปรียบองค์กษัตริย์ว่าเป็น "พระราม" มาตั้งแต่สมัยปฐมกษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยานู้น...

แสดงออกโดยการใช้พระนามว่า พระเจ้ารามาธิบดีที่ 1 (อู่ทอง) แล้วตั้งชื่อเมืองว่า “อโยธยา” อันเป็นชื่อเมืองของพระราม หมายถึง เมืองที่ไม่มีวันตีแตก ฟังดูคล้ายๆไททานิกยังไงไม่รู้ แล้วก็ไม่วายแตกเช่นกัน เห่อๆ ไหนๆก็แตกแล้ว จึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น “อยุธยา” มันซะเลย ถ้าเข้าใจไม่ผิด ความเชื่อนี้สืบสานต่อมาจนถึงปัจจุบัน เห็นได้จากการที่เราให้ต่างชาติออกเสียงพระนามรัชกาลต่างๆ ตั้งแต่ 1-9 ว่า Rama I – IX หรือตั้งเป็นชื่อสะพานพระรามต่างๆ เพื่อเป็นพระเกียรติแก่กษัตริย์แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ทุกพระองค์

ชมระเบียงเสร็จแล้ว เดินมาอีกนิดจะเป็นหอพระมณเทียรธรรม ที่ประดิษฐานพระไตรปิฎก และปราสาทพระเทพบิดร ที่ประดิษฐานพระเทพบิดร อันเป็นตัวแทนของพระรามาธิบดีที่ 1 (อู่ทอง) เดินเข้าไปอีกหน่อยก็ได้ยินเสียงพระสงฆ์สวดมนต์ออนแอร์จากพระอุโบสถ โดยมีคนไทยหัวใจธรรมะมานั่งสมาธิบ้าง สวดมนต์บ้าง แล้วแต่ถนัด เห็นแล้วนึกถึงนายเมฆบ้า ผู้ช่ำชองเรื่องพุทธศาสนา ถ้ามาด้วยสงสัยจะสวดแข่งกะพระเลย 55

ที่ขาดไม่ได้อย่างแน่นอนคือ การสักการะพระแก้วมรกต ชมความงามได้เพียงครู่ก็ต้องรีบจากไป มิใช่ด้วยรังเกียจที่ยังบูรณะไม่เสร็จ หากแต่ด้วยเงื่อนไขของเวลา ก่อนไป เราทำบุญกันคนละ 20 บาท โดยหวังว่าเงินเพียงน้อยนิดนี้ อาจเป็นส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งในการช่วยให้พระแก้วคงความสวยงามและอยู่คู่บ้านเมืองของเราไปอีกนานๆ

ขาออกมีบูธขายหนังสือเล็กๆ อยากได้ทุกเล่มแต่งบประมาณมีจำกัดจึงตัดสินใจซื้อแต่เพียง "ประวัติวัดพระศรีรัตนศาสดาราม" ราคาเพียง 20 บาท แต่ไม่น่าเชื่อคุณภาพคับเล่มจริง แต่งโดยศาสตราจารย์ ม.จ.สุภัทรดิศ ดิศกุล ยัง ยังไม่พอ คำนำเขียนด้วยลายมือ ลงชื่อว่า “สิริธร” Oh...my God น้ำตาจะไหล คุ้มสุดคุ้ม

หลังจากพรมน้ำมนต์กันคนละ2-3หยด และratioscriptaถ่ายรูปพระแก้ว ได้ภาพสุดเท่ไกลลิบไม่ต่างจากภาพถ่ายคอนเสิร์ตพี่เบิร์ด เนื่องจากถ่ายจากด้านนอกแล้ว เราจึงตัดสินใจไปชมสถานที่อื่นกันต่อ

เราเข้าสู่บริเวณ"พระบรมหาราชวัง" พระที่นั่งแรกที่เจอคือ พระที่นั่งบรมพิมาน ซึ่งเราทำได้เพียงชื่นชมจากด้านนอก เราเลยเข้าไปดูหอราชศาสตราคมที่อยู่ถัดไปแทน ใกล้กันเป็นหมู่พระมหามณเฑียร สร้างเรียงเคียงชิดกันอยู่ อันได้แก่ พระที่นั่งจักรพรรดิพิมาน พระที่นั่งไพศาลทักษิณ และพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย แต่เจ้าสายตาน่ะ มันมุ่งผ่านไปหยุดที่พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท สวยงาม แต่ก็นะ กำลังบูรณะอยู่ อดดูอีกตามเคย

พระที่นั่งจักรีมหาปราสาท กำลังบูรณะ

นักท่องเที่ยวสามารถชมความงามได้จากด้านนอก

...............

ยังไม่สะใจเลย สงสัยต้องไปอีกรอบ ส่วนภาพข้างล่างนี้ เห็นว่าน่ารักดีเลยนำภาพมาฝากกันค๊า...

พี่ทหารกำลังทำหน้าที่เฝ้าพระที่นั่งจักรีมหาปราสาทอย่างขมักเขม้น

ไม่หวั่นไหวแม้แสงแดดจ้า และแสงเฟรต จนบางคนนึกว่าเป็นหุ่นก็มี อิ อิ

...

ปล.

ช่วงนี้ต้องขอลาพี่ๆน้องๆไปเที่ยวหลายวัน เอาไว้กลับมาจะมาโม้เรื่องสนุกๆให้อ่านกันอีกนะคะ

แอบถ่าย...จี๊ดสุดๆ ระวังเป็นตากุ้งยิง

2005-11-06T23:09:00.000+07:00

แอบถ่ายนางสีดาอาบน้ำ ภาพจิตรกรรมฝาผนังระเบียงวัดพระแก้วจ๊า...

หุ หุ

คำไว้อาลัยแด่ อ.ทวีพร ทองคำใบ โดย ดร.วินัย พงศ์ศรีเพียร

2005-10-19T22:36:00.000+07:00

วันนี้ฉันได้รับอีเมลคำไว้อาลัยอ.ทวีพรจาก ดร.วินัย พงศ์ศรีเพียร จึงนำมาลงไว้ให้ได้อ่านกัน โดยมิได้ตัดทอนหรือแก้ไขแต่อย่างใด ซึ่งในการนี้ ได้รับการอนุญาตจากเจ้าตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังต่อไปนี้
...

อาลัยคุณทวีพร ทองคำใบ

ผมรู้จักคุณทวีพร ทองคำใบมานานกว่าสิบปี ตั้งแต่ปลาย พ.ศ. 2537 เมื่อครั้งที่คณะกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทย สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี (ช่วงที่ศาสตราจารย์ หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล เป็นประธาน) และกรมวิชาการ (ช่วงที่คุณหญิง ดร. กษมา วรวรรณ เป็นอธิบดี) ได้ร่วมมือกันจัดทำเอกสารวิชาการรายสามเดือน “โลกประวัติศาสตร์” เพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และไทยศึกษา ผมได้รับแต่งตั้งเป็นประธานอนุกรรมการจัดทำเอกสารดังกล่าว โดยมีดร. สมพร จารุนัฏ เป็นผู้ประสานงานด้านกรมวิชาการ อาจารย์สมพร ได้ชักนำให้คุณทวีพร ทองคำใบเข้ามาเป็นอนุกรรมการฝ่ายศิลปกรรม ผมมีความรู้สึกว่า โลกเรานี้ช่างกลมเหลือเกิน เพราะปรากฎว่า คุณทวีพร ทองคำใบ เคยเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์จุลทัศน์ พยาฆรานนท์ อนุกรรมการอาวุโส มาก่อนทั้งที่วิทยาลัยเพาะช่างและมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (ประสานมิตร) เราจึงทุ่มเทใจทำงานเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ผมและเพื่อนร่วมงานยอมรับว่า โลกประวัติศาสตร์ ประสบความสำเร็จเป็นที่นิยมของครูอาจารย์ผู้สอนสังคมศึกษา เพราะฝีมือด้านศิลปกรรมของคุณทวีพรอย่างแท้จริง

ผมได้คุ้นเคยกับคุณทวีพรมากขึ้นเพราะระหว่างทำเอกสารวิชาการ โลกประวัติศาสตร์ ต้องออกไปเก็บข้อมูลและถ่ายภาพโบราณสถานในต่างจังหวัดบ่อยๆ และผมได้มีโอกาสช่วยงานกรมวิชาการเสมอมาในด้านการเรียนการสอนประวัติศาสตร์ ผมสังเกตว่า คุณทวีพรเป็นคนเอาจริงเอาจังกับงานตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินทางไปราชการที่สุโขทัยด้วยกัน ผมได้ถือโอกาสไหว้วานคุณทวีพรให้ถ่ายภาพพิเศษคือ พระจันทร์ลอยเหนือวัดพระมหาธาตุ เมืองเก่าสุโขทัย ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บของเดือนมกราคม เวลา 05.00 น. คุณทวีพร ก็ไปถ่ายภาพให้เพื่อให้ได้ทั้งพระอาทิตย์และพระจันทร์อยู่ในภาพเดียวกัน คุณทวีพร ทองคำใบ เป็นศิลปินที่มีความสามารถระดับแนวหน้าของประเทศ และวาดภาพบุคคลได้สวยเป็นพิเศษ ผมได้ขอให้คุณทวีพรวาดภาพบุคคลที่เราเคารพนับถือในโอกาสพิเศษที่พวกเราทำหนังสือให้ท่านเหล่านั้น เช่น ท่านผู้หญิงวรุณยุพา สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ศาสตราจารย์ ดร. ประเสริฐ ณ นคร ศาสตราจารย์วิสุทธ์ บุษยกุล รองศาสตราจารย์วุฒิชัย มูลศิลป์ พลตรี หม่อมราชวงศ์ศุภวัฒย์ เกษมศรี คุณหญิงคณิตา เลขะกุล อาจารย์จุลทัศน์ พยาฆรานนท์ และดร. เกษม ศิริสัมพันธ์ นอกจากนี้ คุณทวีพร ยังได้ทิ้งมรดกทางศิลปะไว้ในรูปของดวงตราไปรษณียากรนับร้อยดวง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาพวาดเรือพระสุพรรณหงส์ ที่เรารู้จักกันดี แต่สิ่งที่น่าทึ่งมากก็คือ คุณทวีพร มีความสามารถด้านการแต่งคำประพันธ์ในระดับที่ดีมากด้วย และเคยส่งผลงานนิราศมาให้ผมอ่านและวิพากษ์วิจารณ์ แต่ผมก็ไม่อาจหาที่ผิดที่อยากจะแก้ได้เลย

คุณทวีพร เป็นคนสมถะ มองโลกในแง่ดี ไม่เคยทำบาป ขนาดไม่เคยรับประทานเนื้อสัตว์ใหญ่ มีความสุขกับการทำงานที่รัก ผมได้เคยปรารภแก่คุณทวีพร เสมอว่า เรามีอะไรเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือ เป็นคนสมถะ ถือเอางานมาก่อนเงินและเกียรติยศ ผมกล่าวแก่คุณทวีพรว่า ผมไม่มีอะไรเลย เป็นข้าราชการผู้น้อย มีเงินก็เอาไปซื้อหนังสือเสียเกือบหมด รถราก็ไม่มีขับเหมือนคนอื่นเขา แต่ผมโชคดีที่สุดอย่างหนึ่งตรงที่ว่า ผมอยู่ในท่ามกลางคนดีและผู้ใหญ่ที่มีเมตตาธรรม คุณทวีพรก็เป็นหนึ่งในนั้น เราอยู่ในกลุ่มคนดีที่ยกมือไหว้แล้วไม่ต้องรีบร้อนไปล้างเสนียดออก

คุณทวีพร ทองคำใบได้ฝากผลงานที่สำคัญที่สุดไว้ เมื่อได้กรุณาสละเวลามาช่วยผมและโครงการวิจัย “กฎหมายตราสามดวง: ประมวลกฎหมายไทยในฐานะมรดกโลก” จัดงานที่รำลึก ครบ 200 ปี ประมวลกฎหมายดังกล่าว ซึ่งสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ เสด็จทรงเป็นประธาน ณ โรงแรมตวันนา รามาดา เมื่อวันที่ 13 กรกฎาคม 2548 คุณทวีพร ไม่เพียงแต่ช่วยวางรูปแบบให้หนังสือชุด “กฎมณเทียรบาล ฉบับเฉลิมพระเกียรติ” ทั้งสองเล่มเป็นหนังสือวิชาการที่มีคุณค่าสมกับโอกาสอย่างเป็นที่สุดแล้ว ยังได้ฝากฝีมือวาดภาพสีน้ำจำลองพระราชวังหลวงที่พระนครศรีอยุธยาจากข้อมูลด้านประวัติศาสตร์และคำปรึกษาของอาจารย์จุลทัศน์ พยาฆรานนท์ ได้สำเร็จเป็นครั้งแรก ภาพวาดใหญ่ขนาดโปสเตอร์นี้ซึ่งได้นำออกแสดงในวันที่จัดนิทรรศการ 200 ปีกฎหมายตราสามดวง ณ โรงแรมตวันนา รามาดา ถือเป็นอนุสาวรีย์แห่งความสำเร็จของคุณทวีพร ทองคำใบ ที่จะเป็นประโยชน์แก่ผู้สนใจประวัติศาสตร์ไทยตลอดไป

ผมสลดใจและไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คุณทวีพร ทองคำใบ กัลยาณมิตร ได้จากไปแล้ว จากไปอย่างกระทันหันในเช้าวันอังคารที่ 18 ตุลาคม 2548 ผมไม่เคยคิดว่า คุณทวีพร เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ อุบัติเหตุคือ สิ่งที่ป้องกันไม่ได้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแก่คุณทวีพรเป็นสิ่งที่ใช้มาตรการป้องกันได้ ผมขอพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่า นี่เป็นฆาตรกรรมที่องค์การขนส่งมวลชนกรุงเทพเป็นผู้สนับสนุนให้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า การจากไปของคุณทวีพรไม่สูญเปล่า เพราะได้ฟ้องแก่สาธารณชนว่า องค์การขนส่งมวลชนล้มเหลวไม่ว่า ด้านบริหาร การจัดการ หรือการให้บริการที่ปลอดภัย

ขอให้คุณงามความดีทั้งปวงที่ได้คุณทวีพรได้กระทำไว้แก่สังคมในภพนี้ นำพาดวงวิญญาณของคุณทวีพรไปสู่สัมปรายิกภพแห่งความสุขสันติที่นิรันดร์

วินัย พงศ์ศรีเพียร

ทวีพร ทองคำใบ, ไว้อาลัยตลอดกาล

2005-10-18T22:39:00.000+07:00

18 ตุลาคม พ.ศ. 2548 เย็นวันนี้ฉันกลับบ้านด้วยความเหนื่อยจากการเดินทาง เปิดทีวีช่อง 3 ผู้สื่อข่าวรายงาน “ข่าวรถเมล์เบรคแตกชนคน”

รถเมล์สาย 30 สีฟ้าขาว เบรคแตกจากบนสะพานแถวเกียกกาย ความแรงของรถที่เหยียบมาเต็มที่และเบรคแตกบวกแรงโน้มถ่วงของโลก ทำให้รถเมล์คันนั้นพุ่งเข้าชนรถกระบะ จนรถกระบะผู้โชคร้ายหมุนไปติดฟุตบาต ไม่พอรถเมล์เจ้ากรรมยังชนคนขี่จักรยานผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ติดใต้ท้องรถมาด้วย รอยเลือดเป็นทางยาว 500 เมตร จากแยกเกียกกายถึงรร.โยธินบูรณะ ฉันนั่งดูทีวีด้วยความสยดสยอง นึกถึงความทุกข์ทรมานของผู้ตาย
...

ผู้สื่อข่าวรายงานต่อไปว่า เป็นที่น่าเสียดายที่เราต้องสูญเสีย อ.ทวีพร ทองคำใบ

นักวิชาการช่างศิลป์ระดับ 7 คนดีๆ 1 คน ผู้ทรงไว้ซึ่งคุณูปการมากมาย มีผลงานของท่านทั้งปกหนังสือต่างๆ พระบรมฉายาสาทิสลักษณ์ฉลองพระชนมายุครบ 70 พระชันษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระบรมฉายาสาทิสลักษณ์พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 4 พระฉายาสาทิสลักษณ์สมเด็จพระเทพฯ และคงไม่มีนักสะสมแสตมป์คนไหนไม่รู้จักชื่อของอาจารย์ทวีพร ผลงานล่าสุดของอาจารย์ คือ ชุดแสตมป์รุ่นปูชนียาจารย์ แสดงภาพพระภิกษุผู้เป็นที่นับถือหลายรูปด้วยกัน ซึ่งกำลังอยู่ในขั้นตอนการจัดทำ รวมทั้ง หนังสือที่ใช้แจกในวันเด็กที่จะถึงนี้

ฉันเดินไปหยิบ “ศรีชไมยาจารย์” หนังสือเชิญชูเกียรติ 2 อาจารย์ ที่พวกเราทุกคนในโครงการวิจัยกฎหมายตราสามดวงฯเคารพ คือ อ.ประเสริฐ ณ นคร และอ.วิสุทธ์ บุษยกุล ในนั้นมีภาพวาดที่ฉันประทับใจที่สุด ภาพที่แสดงออกถึงความเมตตาอาทรของท่านอาจารย์ทั้ง 2 ได้เป็นอย่างดียิ่ง และสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเจ้าของผลงาน

นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้ฉันได้รู้จักฝีมือของ อ.ทวีพร ดูไปดูมาน้ำตาก็ไหล ฉันต้องคอยเอามือปาดน้ำตาเป็นระยะ เพราะเกรงว่ามันจะหยดลงบนภาพแสนรักของฉันนี้

ฉันหยิบหนังสืออีกหลายเล่มขึ้นมาดูผลงานของอาจารย์ เช่น ภาพภูมิสภานพระราชวังหลวง สมัยอยุธยา จากหนังสือ “กฎมณเทียรบาล ฉบับเฉลิมพระเกียรติ”, ภาพ อ.วุฒิชัย มูลศิลป์ จากหนังสือ “ปริทรรศ์ประวัติศาสตร์” รวมบทความเพื่อเป็นเกียรติแด่ อ.วุฒิชัย เนื่องในโอกาสเกษียณอายุราชการ, ภาพเขียนสีน้ำ แสดงการต่อพิสูจน์โดยการดำน้ำ จากสูจิบัตรงานประชุมสัมมนาทางวิชาการ เรื่อง กฎหมายตราสามดวง: แว่นส่องสังคมไทย ฯลฯ

ฉันนึกถึงภาพชายวัยกลางคนที่ดูเป็นศิลปินมากๆ สุภาพ ใจดี มือถือกล้องถ่ายรูปชนิดฟิล์มรุ่นมือหมุน แต่ภาพถ่ายที่ออกมากลับสวยงามมีชีวิตเสียยิ่งกว่ากล้องดิจิตอล 8 ล้านพิกเซล ฉันคงไม่ได้เห็นอีกแล้วสินะ

ผู้สื่อข่าวก็ยังรายงานต่อไปเรื่อยๆ ว่าอาจารย์ต้องการช่วยชาติด้วยการขี่จักรยานไปกระทรวงศึกษาธิการที่ทำงานของอาจารย์ทุกเช้า เป็นเวลากว่า 10 ปีแล้ว โดยอาจารย์ระวังตัวเองมาโดยตลอด ใส่หมวก ใส่สนับแขนสนับขา แต่การระวังเพียงฝ่ายเดียวคงไม่เพียงพอที่จะทำให้ผู้บริสุทธิ์คนหนึ่งรอดพ้นจากความประมาท ซึ่งแน่นอนไม่มีใครอยากให้เกิด แต่มันก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้เช้าวันนี้ อ.ทวีพรไม่สามารถพาตังเองไปให้ถึงจุดหมายได้

ฉันนึกอะไรไปมากมาย ความตายเป็นสิ่งที่เราไม่ต้องการ โดยเฉพาะกับคนที่เรารัก โดยเฉพาะเมื่อมันมาแบบไม่ทันตั้งตัว, ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย แม้ความประมาทนั้นมิใช่เราเป็นผู้ก่อ, และสุดท้ายคือ “ทำไมคนที่กูรักคนที่กูนับถือต้องตายอีกแล้วว่ะ”

ทั้งนี้ เจ้าของบริษัทรถร่วมฯออกมาแสดงความรับผิดชอบ ด้วยการชดใช้ค่าเสียหายแก่ญาติผู้เสียชีวิต เป็นเงิน 40,000 บาท!!??

เจ็บใจ...

ฉันเปิดทีวีไล่หาข่าวการเสียชีวิตของอาจารย์ แล้วมาหยุดที่ช่อง 7 ผู้สื่อข่าวรายงานถึง “ข่าวลือ” ว่า การเสียชีวิตของอ.ทวีพร มีผลมาจากการวาดภาพแสตมป์รุ่นปูชนียาจารย์ อันถือเป็นการลบหลู่???? จนผู้รับผิดชอบ(จำไม่ได้ว่าหน่วยงานไหน) ต้องออกมาแก้ข่าวว่า ในการจัดทำแสตมป์ครั้งนี้ ได้ทำการขอขมาแล้ว จึงไม่ใช้ด้วยเหตุนี้อย่างแน่นอน

เศร้าใจจริง…คนหนอคน

ช่างแม่

2005-10-15T01:49:00.000+07:00

ช่างแม่ ช่างของแม่ แม่ส่งช่างมาทำบ้านให้ ตกลงกันว่า เปลี่ยนชักโครกห้องน้ำ 2 ห้อง เอาอ่างออก ปูกระเบื้อแทนที่ ทำชั้นหนังสือใต้บันไดค่าแรง 5 พัน ไม่รวมค่าของ ช่างบอกว่า"ไม่กี่วันก็เสร็จ ชั้นหนังสือขึ้นโครงวันเดียว ชักโครกเนี่ย มีของก็ทำได้เลย แป๊ปเดียวเสร็จ" แต่ทว่า…

3 ครั้ง ที่ช่างเบี้ยวนัด

3 ครั้ง ที่ช่างมาทำงานแค่ 2 – 3 ชม. แล้วกลับ อ้างว่า อุปกรณ์ไม่พร้อม แล้วทำไมไม่เตรียมให้พร้อม(ว่ะ)

1 ครั้ง ที่ช่างมาต่อโครงเหล็กทำชั้นหนังสือ แต่เป็นชั้นหนังสือที่อุบาทว์มาก ต้องลื้อหมด… ตอนนี้โครงเหล็กอุบาทว์ๆก็ยังตั้งอยู่ ปวดใจจริง

และอีก 1 ครั้ง ที่ต้องเสียเวลาไปซื้อกระเบื้องที่ร้านประจำของช่าง ซึ่งตอนแรกมาดูกระเบื้องที่โฮมโปร สาขา แฟชั่นฯ แต่ไม่มีสีขาวด้านที่ต้องการ ดูที่โฮมมาร์ท แถวบ้านก็ไม่มีของ เค้ากำลังปรับปรุงสาขาอยู่ บล็อกแก้วที่โฮมโปรช่างก็บอกแพง ถูกสุดก้อนละ 54 บาท ช่างบอกว่า “เคยซื้อที่บุญถาวร แค่ 30 กว่าบาท” ช่างเลยเสนอไอเดียบันเจิด ให้ไปซื้อร้านประจำของมัน เอ๊ย…ของเค้า คือ ร้านบุญถาวร ช่างบอกว่า “ไม่ไกล บางนาเลยซีคอนไปนิดเดียว” เอ้า ไปก็ไป

ไกลมาก ออกไปทางมอร์เตอร์เวย์ ป้ายก็บอกว่า จะถึงพัทยา อยู่แล้วข้างหน้า แต่ก็ยังไม่ถึง เอาเถอะ ก็ออกมาแล้วนิ ไปให้ถึงก็แล้วกัน อ้า…ในที่สุดก็ถึง แม้จะเมื่อยตูดนิดหน่อย ก็ถือว่าคุ้ม จะได้ลงมือทำห้องน้ำกันซะที สั่งกระเบื้องสีขาว 3 กล่อง กับบัวสีเขียวอมฟ้าอีก 6 แผ่น ส่วนบล็อกแก้วราคาพอกัน เลยไปซื้อที่โอมโปร เพราะถูกใจลายมากกว่า ไม่ว่ากัน เสร็จแล้วก็อ้อมไปส่งช่างที่ป้ายรถที่ช่างจะสะดวกที่สุด ทั้งที่ หิวไส้จะขาดอยากจะกินข้าวก่อน แต่กลัวช่างจะกลับลำบากและเสียเวลาพี่ช่างเค้า เลยทนหิวไปก่อน คนดี

แต่ผลที่ได้คือ กระเบื้องสีเทา กับ บัวสีเขียว 4 แผ่น สีชมพู 2 แผ่น พนักงานหยิบผิด ผิดครับผิดไปหมด ไม่นับค่าน้ำมันไปกลับ 500 ค่ามอร์เตอร์เวย์อีก 60 บาท เวรกรรม

พี่ช่างก็ช่าง…ฮึม เห็นอยู่ว่ากระเบื้องสีเทา ไม่ใช่สีขาวก็ยังปูเข้าไปได้ กว่าจะเห็น พี่แกปูไปกล่องกว่าแล้ว เปลี่ยนไม่ได้อีก แพ็คเกจชำรุด กรรมของกรรม

สรุปว่า เสียตังค์ไป พันกว่าบาท ไม่ได้อะไรกลับมาเลย แล้วไอ้ที่ช่างบอกว่าบางนาน่ะนะ บางจริง แต่เป็นบางนา-ตราด อ.บางพลี จ.สมุทรปราการ ไอ้บ๊า…าา

กลับมาดูกระเบื้องอีกหลายร้าน ที่สุด ได้กระเบื้องและบล็อกแก้วจากโฮมโปร ที่ดูไปที่แรก กรรมของกู

เหตุการณ์ปัจจุบันคือ ชักโครกน้ำซึม กระเบื้องบิดๆเบี้ยวๆที่จนแล้วจนรอดก็ยังปูไม่เสร็จ โครงเหล็กตั้งเด่ ช่างเบิกค่าแรงล่วงหน้า(เบิกไปเท่าไรไม่รุ เพราะเบิกจากแม่) เบิกค่ารถค่าน้ำมัน 1,200 บาท และสุดท้าย ช่างหนี...

...
...

ช่างแม่

คิดฮอด...

2005-10-13T01:53:00.000+07:00

คิดฮอดหลายๆ

อยากจะเขียนเรื่องใหม่ๆกะเค้าซะที

แต่ตอนนี้ขอตัวไปรบกับอ้ายช่างทำบ้านก่อนนะเจ้าค่ะ

2005-09-25T18:21:00.000+07:00

Imagine
John Lennon

Imagine there’s no heaven
It’s easy if you try
No hell below us
Imagine all the people
Living for today…

Imagine there’s no countries
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace…

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world…

You may say I’m a dreamer
But I’m not the only one
I hope someday you’ll join us
And the world will live as one

ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย

2005-09-23T04:33:00.000+07:00

จริงๆแล้วช่วงนี้ตั้งใจจะเขียนเรื่อง ”คนไทยย” อย่างละเอียด

อยากจะช่วยย้ำอีกครั้ง ในเรื่องที่นักวิชาการแขนงประวัติศาสตร์ และโบราณคดีหลายท่านพยายามที่จะอธิบาย ถึงคำว่า “ชาติ” กับคำว่า “เชื้อชาติ”

แต่ตอนนี้ ความเศร้ามันเกาะกินใจเกินกว่าที่สมองจะสั่งการใดๆได้

จึงขออธิบายเพียงสั้นๆว่า ชาติ ตรงกับภาษาอังกฤษว่า Nation และเชื้อชาติ ตรงกับภาษาอังกฤษว่า Race โดยทั่วไป การที่เราพูดถึง “คนไทย” นั้นหมายถึง คนไทย ที่อยู่ในประเทศไทย มีวัฒนธรรม มีความสัมพันธ์ในเชิงสังคม หาใช่คนเชื้อชาติไทย ดังที่ อ.ศรีศักร วัลลิโภดม เคยเขียนเอาไว้ว่า การที่เราพูดว่า เราเป็นคนไทย คงไม่มีใครหรอกที่จะบอกว่า ฉันเป็นคนไทย เพราะบรรพบุรุษฉันอพยพลงมาจากเทือกเขาอัลไต แต่เราเรียกตัวเองว่าคนไทยเพราะ เราเกิดบนแผ่นดินนี้ อาศัยอยู่บนแผ่นดินนี้ มีวิถีชีวิตร่วมกัน มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างกันต่างหาก

ข้อเท็จจริงอีกอย่าง คือ การศึกษาประวัติศาสตร์ของประเทศต่างๆบนโลกใบนี้ ก็เน้นการศึกษาประวัติศาสตร์ชาติ หาใช่ประวัติศาสตร์เชื้อชาติไม่!!!

ความเข้าใจผิดนี้คงเริ่มมาจาก การบัญญัติตำราเรียนที่ว่า ชาติไทยมีสุโขทัยเป็นราชธานีแห่งแรก มีอยุธยาเป็นแห่งที่ 2 และมีรัตนโกสินทร์เป็นแห่งที่ 3

ขีดเส้นกรอบเอาไว้ แล้วเขี่ยคนอื่นออกไป ก่อนหน้าไม่นับเป็นคนไทย ที่เข้ามาทีหลังก็ไม่ใช่!!??

ถึงเวลาแล้วหรือยัง ที่เราจะต้องมีการทบทวนวิธีคิดกันใหม่อย่างจริงจัง…
…
…
ขอไว้อาลัยให้นาวิกโยธิน 2 นายที่เสียชีวิตไป ขอแสดงความเสียใจกับญาติของเขา ขอไว้อาลัยให้กับ”ประเทศไทย”ของเรา เชื่อเถอะว่า เราเสียใจกันทุกคน และสุดท้าย ขอให้สันติสุขจงบังเกิด โดยเร็วด้วยเทอด…

พม่าเอ๋ย...ข้าพเจ้ามาแล้ว ตอนที่ 2

2005-09-18T21:36:00.000+07:00

เช้าวันต่อมา เราเดินทางไปหงสาวดี หรือ พะโค ที่ห่างจากย่างกุ้งออกไป 84 กิโลเมตร ด้วยถนนสายตรง เส้นยาว และเก็บค่าผ่านทาง

“วันนี้เราจะไปตีหงสา” ชาวคณะบางคนก็ร้องออกมาอย่างนั้น ด้วยความคะนองปาก ถึงแม้ชาวเชียงตุงอย่างไกด์ท้องถิ่นทั้ง 2 จะเป็นชนกลุ่มน้อย แต่ก็เป็นพื้นที่สีขาว ซึ่งหมายถึง พื้นที่ที่ทางการพม่าสามารถควบคุมสถานการณ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชาวเชียงตุงจึงได้รับการดูแลอย่างพอสมควร ในฐานะประชาชนพม่าคนหนึ่ง เช่น ได้รับการศึกษาตามแต่ความสามารถ อย่างมานิตก็จบปริญญาตรี จากมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง สาขาชีวะ ส่วนบุญยืน ก็ได้รับการศึกษาถึงปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยเดียวกัน สาขาฟิสิกซ์ (ถ้าจำสาขาไม่ผิดนะ) ความรู้สึกเป็นพวกพร้องของกับชาวพม่าแท้ๆจึงมีมาก

ไม่พอ ยังถามมานิตอีกว่า “ทำไมพม่าต้องเผากรุงศรีฯ ทำไมต้องเผาวัด ทั้งที่ก็เป็นชาวพุทธ” คราวนี้ มานิตสุดทนเลย สวนกลับทันควันว่า “แล้วไทยทำอะไรกับเขมร” สะอึกเลย แต่คนสะอึกน่ะอีชั้น เพราะพวกลูกทัวร์เหล่านี้เค้าคงไม่ได้เรียนหรอกค๊า ว่าเราทำอะไรกับเขมร มีแต่อีชั้นนี่แหละ ที่รู้
จุกเลย - -“

เมื่อวานไปชเวดากองไกด์ก็อึดอัดจะแย่แล้ว วันนี้ไปวังบุเรงนองอีก โอ้ย…

วังบุเรงนอง หรือ พระราชวังบายิงนอง (Ruin Palace of Bayinnaung The Great) สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2109 เป็นสถานที่ที่พระสุพรรณกัลยา พระนเรศวร พระราเมศวร(พระเอกาทศรถ) และพระเทพกษัตริย์ เคยประทับในฐานะที่เข้าใจกันว่าคือ ตัวประกัน
ปัจจุบันเหลือแต่ตอ เพราะถูกมอญยะไข่เผา สมัยนันทบุเรง ก่อนที่สมเด็จพระนเรศวรจะบุกเข้ามา เมื่อปี พ.ศ. 2142 ก่อนที่ทางการพม่าจะบูรณะในส่วนของพระตำหนัก และท้องพระโรง ซึ่งน่าจะเรียกว่า สร้างใหม่มากกว่า โดยอาศัยคำบอกเล่าจากเอกสารเก่า

แน่นอน มีรึที่ชาวคณะจะเชื่อได้ว่าวังนี้ถูกมอญเผา แทนที่จะเป็นสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ลูกทัวร์ยังคงส่งเสียงร้องว่า “วังนี้ไงที่ถูกพระนเรศวรเผา” เอากะเค้าสิ

ภายในบริเวณพระราชวังมีพิพิธภัณฑ์โบราณคดี ภายในบรรจุพระพุทธรูปสมัยอยุธยา ซึ่งในส่วนนี้มานิตไม่อธิบายให้ลูกทัวร์ฟัง คงเพราะไม่อยากได้ยินคำด่าจากลูกทัวร์ไทย มานิตแค่สะกิดขวัญใจไกด์อย่างอีชั้นคนเดียว แล้วถามว่า “ทายสิว่าพระพุทธรูปเป็นศิลปะแบบไหน” แน่แล้ว “อยุธยา” อีชั้นอุทาน ง่า…ดีแล้วที่ไม่ได้บอกลูกทัวร์คนอื่น

...............................ศิลปะแบบไหนเอ่ย

เรามาต่อกันที่ พระธาตุมุเตา หรือ ภาษาถิ่นคือ ชเวมอดอ (Shwemawdaw Pagoda) มีอายุมากกว่า 2 พันปีมาแล้ว องค์พระเจดีย์มีความสูงถึง 114 เมตร แต่น่าเสียดายที่หักโค่นลงมาทางทิศตะวันออก ด้วยสาเหตุแผ่นดินไหว จึงให้จุดนั้นเป็นจุดอธิฐาน แล้วสร้างส่วนยอดขึ้นมาใหม่แทนส่วนที่หัก

......ภาพบน คือ ยอดเจดีย์ที่หักโค่นลงมา, ส่วนภาพล่าง คือ ที่บูรณะแล้ว โดยต่อเติมยอดขึ้นมา

วัดพระนอน หรือ พระพุทธไสยาสน์ชเวทาลยวง (Shwethalyaung Pagoda) สร้างเมื่อ ค.ศ. 994 (พ.ศ. 1537) องค์พระมีความยาว 55 เมตร สูง 16 เมตร โดยพระเจ้ามิคทิปปะ

จากนั้นเราก็เดินทางกลับมาที่ย่างกุ้ง เพื่อมาที่เจดีย์โบตะตอง (Botataung Pagoda) แปลว่า คน 1 พันคนมารับพระเกศาไปไว้ที่ชเวดากอง มีการเชิญประธาตุมาประดิษฐานในผอบทองคำ ถูกทำลายลงในลงในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่ได้ปฏิสังขรณ์ขึ้นมาใหม่ เจดีย์แห่งนี้มีโครงสร้างโปร่ง สามารถเดินข้างในได้

หันหน้าเข้า ทางซ้ายมือจะมีทางเดิน ไปสักการะเทพทันใจ เมื่อขอพรก็เขียนใส่กระดาษไปกับถาดเครื่องสักการะ เชื่อกันว่าศักดิ์สิทธิ์นัก

ขวามือ มีตึกฝรั่ง ที่อังกฤษสร้างไว้ มีพระพุทธรูปสำริด สร้างโดยพระเจ้ามินดงมหาราช ชื่อ พระนานอู (Nan oo) ซึ่งแปลว่า อยู่หน้าพระราชวัง เนื่องจากเคยเป็นพระที่ประดิษฐานอยู่หน้าพระราชวังมัณฑเลย์ ก่อนที่จะถูกนำไปไว้ที่อังกฤษ 66 ปี จึงได้คืน

จากนั้นเราก็ไปเดินเล่นกันที่ตลาดสก็อต เพื่อเลือกซื้อของฝากก่อนกลับบ้าน ขอแนะนำรองเท้า กับทะนาข่า หรือแป้งพม่านั้นแหละ จริงๆแล้วมันทำมาจากรากไม้ แบ่งขายเป็นท่อนๆ แต่ต้องซื้อแท่นฝนมาด้วย ถ้าจะให้สะดวกเค้าก็มีขายเป็นตลับ ไม่ต้องมานั่งฝนเอง แล้วก็โสล่งพม่า ใส่สบ๊ายสบาย ที่สำคัญ ชายชาวพม่าร้อยละ 60 ไม่ใส่กางเกงใน ค่ะ โอ้ว...

ถึงเวลากลับที่พัก แทนที่เราจะอยู่เฉยๆรึ ไม่มีทาง Where is a whereๆ ไหนๆก็ไหนๆ ขอลองผับพม่าหน่อยเป็นไง ใจจริงอยากไปผับนอกโรงแรมใจจะขาด แต่มานิตอึกอักไม่อยากให้ไป เพราะวันที่ 27 มีนาคม จะเป็นวันชาติพม่า ช่วงนี้ชาตินิยมจะแรงกล้ามาก หากเราออกนอกที่พักยามวิกาล เราอาจโดนทำร้ายได้

ขัดใจจริงๆ แต่ความหวังสุดท้ายคือ พับในโรงแรมนี่แหละ แต่ดูๆแล้วลักษณะมันไม่เหมือนพับ คล้ายคาราโอเกะห้องใหญ่มากกว่า

ไม่มีนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่น เช่นเดียวกับเกือบทุกที่ที่เราไป เนื่องจากพม่าถูกคว่ำบาตรจากนานาชาติจากปัญหาการเมือง แม้พม่าจะมีนโยบายท่องเที่ยวที่ตั้งชื่อสวยหรูว่า Visit Myanmar Year ในปี พ.ศ. 2539 ช่วงที่เรามี Amazing Thailand นั้นแหละ แต่สงสัยการโปรโมทเค้าจะเป็นความลับ เพราะไม่ค่อยมีใครรู้มากนัก นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จึงเป็นชาวญี่ปุ่น ที่ให้ความช่วยเหลือพม่าและดินแดนแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาโดยตลอด ในฐานะยักษ์ใหญ่แห่งเอเชีย และไทย ประเทศบ้านใกล้เรือนเคียง

สาวเสิร์ฟหลายเชื้อชาติเดินกันขวักไขว่ คอยบริการลูกค้า คนที่ฉันเห็นสวยที่สุดมานิตบอกว่าเป็นคนอาระกัน ผิวขาว ตาโต จมูกโด่ง แบบแขกขาว เพราะเป็นชนกลุ่มน้อยที่อยู่ติดกับอินเดีย มาถึงที่แล้วต้องลองเบียร์พม่าสักหน่อย จืดๆแต่กินดี

เที่ยวบินกลับ เราก็ใช้บริการภูเก็ตแอร์ไลน์เช่นเคย เครื่องใหญ่กว่าเดิมหน่อย อาการร่อนมีน้อยลง แต่ที่นั่งก็ยังแคบเหมือนรถตู้ อบอุ่นเหมือนเดิม

คิดถึงพม่า อยากไปอีกจัง คราวหน้าจะไปมัณฑเลย์ …

พม่าเอ๋ย...ข้าพเจ้ามาแล้ว ตอนที่ 1

2005-09-08T14:38:00.000+07:00

พม่าเอ๋ย...ข้าพเจ้ามาแล้ว ตอนที่ 1

ในที่สุดก็ทนเสียงเรียกร้องจากใจตัวเองไม่ไหว ต้องเขียน ต้องเขียนจนได้ ทั้งที่เวลาในการทำวิทยานิพนธ์ก็ช่างเร่งเร้าเข้ามา จนเร้าร้อน ร้อนรน ทุรนทุรายหัวใจไปหมด

การเดินทางครั้งนี้ เป็นการเดินทางออกนอกประเทศพร้อมกับคุณแม่เป็นครั้งแรก ห่วงเหลือเกินกับความดันของคุณแม่ ว่ามันจะมาดันเอาตอนอยู่พม่ามั๊ยนะ แต่ในที่สุดก็ได้ไปนั้นแหละ ไปกับคณะทัวร์คณะใหญ่ ถึง 80 กว่าชีวิต เดินทางวันที่ 21-23 มีนาคม 48

เราออกเดินทางกันช่วงเช้า ด้วยเครื่องบินจากสายการบินภูเก็ตแอร์ไลน์ ด้วยเครื่องบินลำเล็ก แต่ที่นั่งเพียบ เบียดยังกับนั่งรถตู้ แถมบินเอียงไปเอียงมาเพราะความเล็กร่อนของมัน ยังดีที่ขนมอร่อย ทำให้ลืมความเสียวได้เล็กน้อย ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็ถึงย่างกุ้งอย่างปลอดภัย

เราเดินทางจากสนามบิน ไปโรงแรมที่พักด้วยรถบัส พักโรงแรมNikko เจ้าของเป็นญี่ปุ่น อยู่ใกล้ทะเลสาบด้วย แต่น่าเสียดายที่มองจากหน้าต่างห้องของหญิงเนอเฟอร์ฯ(อีชั้นเอง)ไม่เห็น

เก็บข้าวเก็บของเรียบร้อยแล้ว คณะทัวร์ก็พาเราไปกินข้าวที่ภัตราคารอาหารไทย ที่เชื่อได้ว่าไม่ใช่คนไทยเป็นเจ้าของ เพราะรสชาติไม่ใช่เอาซะเลย แค่คล้ายมากกว่า

อิ่มแล้วคณะทัวร์แนะนำให้เรารู้จักกับไกด์ท้องถิ่นประจำรถ คันของหญิงเนอเฟอร์ฯชื่อ มานิต เป็นชาวเชียงตุง เช่นเดียวกับ Mr.Boon ไกด์ท้องถิ่นประจำรถอีกคัน ที่ลูกทัวร์ตั้งชื่อให้เค้าว่า บุญยืน ไกด์ไทยแนะนำให้เราปฏิบัติ 3 ข้อ คือ 1. ไม่คุยเรื่องการเมือง 2. ลืมความสะดวกสบายที่เมืองไทยไปให้หมด และ 3 จำบ่ได้เด้อ

สถานที่แรกที่คณะทัวร์พาเราไปคือ เจดีย์กลางน้ำ เรียกเป็นภาษาถิ่นว่า ยีเลพะยา เมืองสิเรียม ฟังอยู่นานกว่าจะเข้าใจ เพราะมานิต บอกว่า เมืองสี่เหลี่ยม? เป็นศิลปะมอญดั้งเดิม มีเจดีย์แยยูค ที่ชาวพม่านับถือ มีพระประทานคือ งาซาตพะยา เป็นศิลปะพม่า ทรงเครื่องด้วยทองคำแท้ มานิตบอกว่า ศิลปะพุกามกับศิลปะพม่าต่างกันที่ ศิลปะพม่าจะมีลวดลายมากกว่า โดยเฉพาะลายกนก

วัดทุกวัดที่นี่ ต้องถอดรองเท้า รวมทั้งถุงเท้าด้วย แนะนำว่าควรใส่รองเท้าแตะไป ถ้าไม่อยากวางไว้ก็เอาใส่กระเป๋าได้ แต่ส่วนใหญ่เค้าเอาไว้ในรถกันค่ะ หรือจะฝากไว้ข้างหน้าก็ได้ เค้ามีที่รับฝาก บริจาคตามศรัทธา

จากนั้น เรามาเริ่มต้นกันที่ย่างกุ้งอีกครั้ง ที่ พระธาตุเขี้ยวแก้ว วัดพระเขี้ยวแก้วจุฬามณี สวยงามมากจนครั้งแรกที่เข้าไป ยังทำเอาขนลุก และคิดเอาเองว่า “ของจริง พระเขี้ยวแก้วองค์นี้ต้องเป็นของจริงอย่างแน่นอน องค์อื่นอาจจะโม้ แต่องค์นี้ไม่โม้แน่ๆ ชัวร์” ที่ไหนได้ มานิตบอกว่า เป็นองค์จำลองซะนี่!! เสียselfไปพักนึง ก็แหม…มั่นใจซะขนาดนั้น

....................................... นี่ไงพระธาตุเขี้ยวแก้ว สวยมั๊ยค่ะ

พระหินขาว (Lawka Chantha Abaya Lamuni Buddha) ชื่อก็บอกว่า เป็นหินขาว เดิมหนัก 600 ตัน ก่อนที่จะสลักเสลาจนเหลือ 500 ตัน แต่ก็ยังนับว่าใหญ่อยู่มาก สูง 37 ฟุต กว้าง 24 ฟุต พระหัตถ์ขวาบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ที่นำมาจากสิงคโปร์และศรีลังกา คล้ายปางมารวิชัย ต่างกันแค่แบมือออก หมายถึง การขับไล่ศัตรู และประทานความเจริญ และนำหินที่เหลือมาสลักเป็นพระบาทซ้ายขวา แล้วนำมาวางไว้หลังพระพุทธรูป น่าเสียดายที่เค้าทำห้องกระจกล้อมองค์พระไว้ ถ่ายรูปไม่ชัดเลย

มหาเจดีย์ชเวดากอง (Shwedagon Pagoda) บรรจุด้วยพระเกศาพระพุทธเจ้า จำนวน 8 เส้น ประวัติคือ พ่อค้า 2 พี่น้องเดินทางไปค้าขายที่อินเดีย สมัยพุทธกาล เป็นผู้อันเชิญมา!!??

สงสัยมั๊ยค่ะ อีชั้นสงสัยมากกก…กก สมัยพุทธกาล หมายถึง 2548 กว่าปีที่แล้วนะรึ ฟังแล้วขัดใจมักๆค่ะ ก็สมัยนั้นน่ะ ศาสนาพุทธยังไม่เข้ามาดินแดนสุวรรณภูมิเล๊ย…เจ้าค่าเอ้ย กว่าพุทธศาสนาจะเข้ามานะคะ ก็สมัยพระเจ้าอโศกมหาราชนู่น อีกหลายร้อยปีต่อมาเชียว อย่างนี้ก็เท่ากับว่าเป็นผม 8 เส้นนั้น เป็นของใครก็ไม่รู้ ผู้คนในดินแถบนี้ยังไม่รู้จักหรอกค่ะ แล้วจะเอามาบรรจุใส่เจดีย์ทำไมละค๊า แต่ไม่กล้าถามไกด์อะค่ะ กลัวโดนตืบ - - “

หากใครรู้ช่วยอธิบายด้วยเถอะ จะเป็นพระคุณอย่างสูงลิ่วเลย

....................................................กำลังบูรณะ

เอ้า…มาว่ากันเรื่องเจดีย์ต่อ พระมหาเจดีย์องค์นี้ประดิษฐานบนเนินดินชื่อ Singuttara มีลานรูปสี่เหลี่ยม และเป็นเนินดินที่สูงที่สุดในเขตปริมณฑลย่างกุ้ง มีความสูงถึง 109 เมตร และยาวโดยรอบประมาณ 473 เมตร รอบๆมีเจดีย์เล็กๆอีกนับร้อยองค์ มีซุ้มประตูสี่ด้าน ที่บนยอดฉัตรของพระมหาเจดีย์ประกอบด้วยเพชรพลอยมากมาย คาดว่าสร้างเมื่อราวต้นพุทธศตวรรษ

หญิงเนอเฟอร์ฯได้เดินเวียนเทียนกะเค้าด้วย ตามเจตนารมย์ของคณะทัวร์ ที่ต้องการให้มาสักการะพระมหาเจดีย์เมื่อเวลาเย็น ให้เราสามารถเวียนเทียนกันได้อย่างไม่ลำบากมากนัก เหนื่อยเอาการ เดินเกินอีกต่างหาก เพราะหาแม่ไม่เจอ เดินวนๆมันอยู่อย่างนั้น แถมลื่นโชว์พม่าอีก ก็ที่นั้นน่ะ เค้าจะเปิดโอกาสให้พุทธศาสนิกชนพม่าได้ทำการถูพื้น วิธีการคือ เค้าจะเอาน้ำมาพรมๆ แล้วก็ให้ชาวพม่าเรียงหน้ากระดานกันถูกอย่างเป็นระเบียบ เวียนเทียน 3 รอบ ก็ลื่นมันทั้ง 3 รอบ แต่คุณพระยังช่วย อีชั้นทรงตัวอยู่ทุกรอบเจ้าค่ะ ^_^

วันนี้ ตลอดทั้งวันสงสารมานิตเหลือใจ ก็ลูกทัวร์ปากเปราะบางคน ไปที่ไหนก็ว่า “ทองของเรา ไหว้ทองของเราทำไม” ได้ฟังแล้วถึงกับต้องไปคุยกับมานิตเป็นการส่วนตัวเลยว่า “อย่าไปโกรธพวกเค้าเลยนะ ลูกทัวร์เหล่านี้เป็นคนรุ่นเก่า พวกเค้าไม่รู้ ไม่เค้าใจ แต่คนรุ่นใหม่ๆที่มีการศึกษาที่ดีพอต่างก็เข้าใจมากแล้วนะ ว่ามันเป็นเรื่องระหว่างหงสาวดี กับอยุธยา ไม่ใช่ประเทศพม่ากับประเทศไทย และมันก็เป็นความชอบธรรมในอดีต ที่จะใช้ทัศนะแบบปัจจุบันไปตัดสินไม่ได้” โชคดีที่มานิตเข้าใจ

ตกเย็นเรามากินข้าวแบบbuffetกันที่ ภัตราคารการะเวก (Karaweik Hall) ภัตราคารกลางน้ำที่ย่างกุ้ง อาหารอร่อย แถมการแสดงนาฏลีลาแบบพม่า ตอนแรกนึกว่าระบำโยเดีย แต่ไกด์ไทยบอกว่า เป็นการร่ายรำที่เรียนแบบท่าทางของหุ่นกระบอก แหม อยากเห็นระบำของจริงจังเลย แต่ถึงเห็นก็แยกไม่ออกอยู่ดี มีโขนพม่าด้วย เสนอตอนทศกัณฑ์ฉุดนางสีดา แปลกตาดี

สถานที่นี้ เคยให้เป็นที่รับรองแขกบ้านแขกเมืองมาแล้วด้วยนะ เรียกว่าชาวพม่าเค้าภูมิใจนำเสนอกันเลยที่เดียว

อะ อะ นี้แค่วันแรก แต่เอาไว้ต่อตอนที่ 2 คราวหน้านะคะ วันนี้หมดแรงโหลดรูปแล้วค่ะ นานเหลือเกิน

โปรดติดตาม

ขอทาน

2005-08-30T04:59:00.000+07:00

ขอทาน

หน้าวัดพระนอน, ประเทศพม่า

จูงหนึ่ง อุ้มหนึ่ง ขี่คออีกหนึ่ง ....

ไม่บรรยายดีกว่า ดูแล้วคิดเอาเองเน้อ

คนทรงเจ้า

2005-08-30T03:13:00.000+07:00

เวลาดูหนังดูละคร ที่เค้ากล่าวถึงพราหมณ์ หรือแต่งตัวเป็นพราหมณ์ แล้วมากระทำการหลอกลวงชาวบ้าน ทรงเจ้าเข้าผี ทำคุณไสยต่างๆนานา เห็นแล้ว คุณรู้สึกอย่างไรกัน… เฉยๆใช่มะ ยังงัยๆฝ่ายพุทธก็เป็นพระเอก อย่างเรื่องหลวงพี่เท่งอย่างงี้

ส่วนหญิงเนเฟอร์ฯ(แหะๆ ตัวข้าพเจ้าเอง) รู้สึกแย่จัง… สงสารพราหมณ์ และนึกถึงความรู้สึกของคนที่นับถือศาสนาฮินดู เค้าก็คงอึดอัดใจ ที่มีคนมาดูหมิ่นศาสนา อันเป็นที่รักยิ่งของเค้า เช่นเดียวกับเวลาที่มีใครมาทำให้ศาสนาของเราแปดเปื้อน เช่น การเอาเศียรพระไปตั้งโชว์กับพื้น หรือเมื่อไม่นานมานี้มีข่าวว่า รองเท้ายี่ห้อหนึ่งที่ออสเตรเลีย นำเอารูปพระพุทธรูปไปไว้ที่รองเท้า และมีสโลแกนว่า “ให้เดินอย่างระมัดระวัง เพราะทุกอย่างก้าว มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆอยู่ใต้เท้า”

ไม่เฉพาะแค่ในหนังในละครเท่านั้น ชีวิตจริงของหญิงเองก็เจอคนทรงอยู่ใกล้ตัวพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นร่างทรงแถวบ้านของเพื่อน และร่างทรงญาติของเพื่อนแม่ (เอ้า..จะงงมั้ยนี่) เข้าใจว่าตัวเองเป็นร่างทรงของพระแม่อะไรสักอย่าง นับถือนิกายศักติ คือ นับถือเทวีของพระอิศวร พระนารายณ์และพระพราหมณ์ ได้แก่ พระแม่อุมา มเหสีของพระอิศวร พระแม่รัศมี มเหสีของพระนารายณ์ ส่วนมเหสีของพระพราหมณ์นี่จำชื่อไม่ได้ ติดไว้ก่อน ป้าร่างทรงคนนี้ เค้าจะทำทุกอย่างตามที่แม่(พระแม่)ของเค้าสั่ง สั่งให้ไม่ทานเนื้อสัตว์ในบางวัน สั่งให้ไม่ทานอาหารหลังเที่ยง สั่งให้ทำนู่น สั่งให้ทำนี่ ฯลฯ อะไรๆแกก็อ้างแม่สั่ง เคยพาหญิงเนเฟอร์ฯเข้าไปในห้องพระของเค้าด้วย แปลกๆ น่ากลัวดี สงสัยอยากให้เราเข้ารีต

มีครั้งหนึ่งแม่ของหญิงความดันลงผิดปรกติ เนื่องจากกินยาผิด ป้าร่างทรงคนนี้แกก็หวังดีเอาน้ำมนต์มาให้แม่ของหญิงดื่ม พร้อมกับสวดมนต์อะไรไม่รู้น่ากลัวมาก แต่เชื่อมะ…หายดันเลย

ไอ้เราก็นึกว่าศักดิ์สิทธิ์จริง ที่ไหนได้ แม่บอกว่า “แม่ตกใจ หัวใจเต้นเร็ว ความดันเลยสูงขึ้นมาเป็นปรกติพอดี” !!??
…
เมื่อวานมีโอกาสได้ติดตามนักศึกษาศิลปากรไปโบสถ์พราหมณ์(เสาชิงช้า) สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 เมื่อ พ.ศ.2427 พบกับพระราชครูวามเทพมุณี หัวหน้าพราหมณ์หลวง ประจำราชสำนัก ผู้ประกอบพระราชพิธีต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น พระราชพิธีพืชมงคล พระราชพิธีฉัตรมงคล พระราชพิธีถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยา ฯลฯ (เห็นแกได้ในทีวี ตามวันสำคัญๆดังกล่าว)

ตามเสา ตามประตู ของโบสถ์พราหมณ์ แห่งนี้ จะพบข้อความหนึ่งว่า ไม่รับทรงเจ้า (อ่านแล้วสะใจเล็กๆ)

นั่งฟังพระครูเลคเชอร์ลูกศิษย์ รู้สึกอิ่มใจมาก พระครูมีเมตตาสูง มองเราด้วยความเอ็นดูตลอดเวลา พาเราดูโบสถ์ทั้ง 3 หลัง ซึ่งปรกติจะเปิดเพียงโบสถ์ใหญ่หลังเดียว ให้ผู้มีจิตศรัทธาเข้ามานมัสการเทวรูปเก่าแก่ ซึ่งรัชกาลที่ 1 ทรงโปรดเกล้าฯให้ชะลอมาจากสุโขทัย เป็นเทวรูปสมัยสุโขทัยตอนปลาย ที่สวยงามมาก ชะลอมาหลายองค์ทีเดียว หลังแรกจะเป็นโบสถ์พระอิศวรและพระพรหมณ์ หลังถัดมาจะเป็นโบสถ์พระพิฆเนศ หรือพระพิฆเนศวร และหลังสุดท้ายเป็นโบสถ์พระนารายณ์ 2 โบสถ์แรกเทวรูปที่เห็นเกือบทั้งหมดยังเป็นองค์จริง แต่หลังที่ 3 เทวรูปองค์จริงถูกนำไปไว้ที่พิพิธภัณฑ์ เนื่องจากพราหมณ์และเจ้าหน้าที่มีน้อย เกรงของจะหาย

พระราชครูเล่าถึงเรื่องเทวรูป แล้วก็เลยเล่าถึงเรื่องการทรงเจ้าด้วย ว่า ท่านเคยไปงานขึ้นบ้านใหม่ของเศรษฐีใหญ่คนหนึ่ง แกเชิญร่างทรงของ 3 เทพพ่อ แม่ ลูก มาเลย คือ พระอิศวร พระแม่อุมา และพระพิฆเนศ เชิญมาจากคนละจังหวัดด้วย พอมาถึงกอดคอกันร้องไห้ บอก “ไม่ได้เจอกันนาน” ??? พระราชครูถึงกับทนไม่ได้ แม้จะไม่ได้ต่อว่าอะไร แต่ก็ต้องขอตัวลากลับก่อน

ท่านบอกว่า “ศาสนาพราหมณ์ ไม่มีทรงเจ้าเข้าผี” (สะใจใหญ่ๆ ฮาๆๆๆๆ)

รู้แล้วก็อย่าไปเข้าใจอะไรผิดๆอีกละ เห็นใจเค้าบ้าง

ฝากแม่ไปบอกป้าร่างทรงนั้นแล้ว ตามที่พระราชครูบอกเลย ว่าศาสนาพราหมณ์ไม่มีเข้าทรง ไม่รู้แกเอามาจากไหน ใครมาลงทรงแกวะ ฮาๆๆๆๆๆๆ

Where are you

2005-08-26T01:00:00.000+07:00

…I never wanted the stars
I never shot for the moon
I like them right where they are
All I wanted was you
So baby just turn away
Because I can’t face the truth
All I’m trying to say
Is all I wanted was you…

Where are you, Jonathan Frank Bonjiovi ?

ประวัติศาสต์ (ปะ-หวัด-ติ-สาด)

2005-08-18T15:05:00.000+07:00

ประวัติศาสตร์ (ปะ-หวัด-ติ-สาด)
หลังจากถะเหลเถไถ ออกนอกเรื่องไปหลายตอน ไม่ได้ทำตามที่ตั้งใจซะที ว่าอยากจะให้บล็อกนี้เป็นบล็อกโลกแห่งประวัติศาสตร์ อยากให้คนอื่นหันมาเข้าใจประวัตศาสตร์ว่า แท้จริงแล้ว ประวัติศาสตร์ไม่ได้เป็นเรื่องของความน่าเบื่อ ไม่ได้เป็นเรื่องชวนหลับ และไม่ได้เป็นแต่เฉพาะเรื่องโบราณ ประวัติศาสตร์ก็สนุกได้

แต่การเถลไถล ก็ใช่ว่าไร้ค่า จริงมั้ยคะ

อย่างน้อยก็ถือเป็นการแนะนำตัวเล็กๆน้อยๆ แลกเปลี่ยนเรื่องราว ก็เลย…เล่าสู่กันฟัง และขอขอบคุณทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ ที่แวะเวียนเข้ามาทำความรู้จักทักทายให้หายเหงา และมีกำลังใจจะทำเรื่องต่อไป (ซึ้งใจจัง…น้ำตาจะไหล Y_Y )

เอ๊า…เร่เข้ามา เอ๊า… เร่เข้ามา จะพาไปทัวร์พม่ากัน

แต่…ไม่ใช่ตอนนี้นะเจ้าคะ

โปรดติดตามตอนต่อไป ๚ ๛

(เรื่องของเรื่องคือยังไม่ได้เขียน ง่า…)

ไปเสม็ดเสร็จทุกราย II

2005-08-18T12:30:00.000+07:00

ไปเสม็ดเสร็จทุกราย II
หลายท่านคงอาจจะเคยไปเกาะเสม็ดกันมาแล้ว แต่จะมีซักกี่คน ที่เคยไปตอนพายุเข้า พวกเราไม่คิดใส่ใจต่อลมฝน ที่พัดกระหน่ำ และน้ำที่ขึ้นสูง

ก็แล้วไง…อุตส่าห์ไปเที่ยวทั้งที จะให้อะไรมาขัดความสุขของพวกเราได้ไง จริงมะ…

การไปเสม็ดครั้งที่ 2 ของอีชั้น คราวนี้ไปกัน 8 คน พวกเราเข้าพักบังกะโลที่หาดทรายแก้ว หลังที่จากเหน็ดเหนื่อยกายจากการตะลอนหาที่พัก และเหนื่อยใจน้องหมาตัวใหญ่ฉี่ใส่กระเป๋า เดินข้ามกันเป็นหาดๆกว่าจะได้ ฮ้า….คิดว่าจะต้องนอนหาดอีกแล้วซี

วันนี้ฟ้ายังฟ้าอยู่ ไม่มีทีท่าของพายุแต่อย่างใด เราทำกิจกรรมกันตามปรกติ

สายวันต่อมา วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน ฝนตั้งเค้ามาแต่ไกล แต่นักท่องเที่ยวก็ไม่ลดละ ยังคงเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน ดีจัง…แดดไม่แรง ที่แปลกคือ คลื่นมันซัดเราแรงมาก ทั้งที่น้ำแค่แข้งแต่คลื่นซัดถึงเอว!? แต่ตอนนั้นเรายังขำกันว่า เอ…เริ่มเล่นจากตรงนี้ โอ้โห…น้ำพัดเอียงไปตั้งไกล ไกลจากหน้าบังกะโลของเรามากเกือบถึงโขดหินนางเงือกน้อย ที่ห่างออกไปหลาย 10 เมตรแน่ะ

เพื่อนเราคนหนึ่งเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปรกติ แต่เกือบสาย ยิ่งว่ายยิ่งออกทะเล คุณเคยเห็นคนว่ายน้ำถอยหลังมั๊ย น่านแหละ ไอ้เก่ง…อดีตนักว่ายน้ำโรงเรียน หูตาเหลือก จ้ำเอา จ้ำเอา ปากก็ร้องพลาง “ช่วยกูด้วย…ยย” คุณพระช่วย…ไอ้เก่งไม่เป็นอะไร ตกใจนิดหน่อย (แหม่…น่าเสียดาย) แต่เราก็ยังมึนไม่สนใจคำเตือนของธรรมชาติ คงเล่นน้ำกันต่อไป

สนุกกันพอแล้ว กลับที่พักอาบน้ำอาบท่า ออกไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า เมื่อพร้อม พวกเราก็เดินเลาะชายหาด ไปหาร้านอาหารที่คิดว่าน่าจะอร่อย และที่สำคัญราคาถูก เดินไปขำไปอย่างคนไม่รู้ชะตา โอ้โห…เป็นไงล่ะอยากกินข้าวริมหาดนัก ได้กินในน้ำเลย ก็คลื่นน่ะมันซัดถึงในร้านเลย ฝรั่งยกโต๊ะหนีน้ำกันใหญ่ ฮาๆ ขำๆ ชิวๆ

คืนนั้น เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของพวกเรา เกิดอาการงอนแฟน เดินออกไปคนเดียวมืดๆ ซักพักแฟนมันมาร้องเรียก “เจ๊…(สรรพนามที่รุ่นน้องให้เรียกแทนตัวอีชั้นเอง) น็อต โดนฝรั่ง 3 คน รุมกระทืบ อยู่หน้าเซเว่น” เท่านั้นเอง ทุกคนรีบวิ่งออกไปตามหามัน แต่ไอ้เซเว่นนี่มันอยู่ตรงไหนว่ะ!! กว่าจะเจอน็อต ก็ต้องวิ่งไปสุดหาด หมาวิ่งไล่กัดอีกต่างหาก เพราะไอ้คนนำทางพาหลง!!! เหนื่อยชะมัด ในใจก็จินตนาการไปว่า “ไอ้น็อตตายแน่” และ “ ไอ้น็อตตายแน่”

หลังจากที่วิ่งอ้อมกันมาร่วม 2 กิโล จนปวดตับ ในที่สุด เราก็เจอไอ้น็อตเดินกุมปากที่แตก แต่โชคยังดี มันไม่เป็นอะไรไปมากกว่านั้น ต้องขอบคุณพนักงานร้านเซเว่น และร้านอินเตอร์เนทมา ณ ที่นี้ ที่ช่วย แถมให้ตังค์ไอ้น็อตโทรหาพวกเราอีก คนไทยมีน้ำใจอยู่แล้น… ส่วนฝรั่งขี้เมา หลังจากที่มันกระทืบสมใจแล้วมันก็ไป หาตัวไม่เจอ

ตกดึก ฝนตกตลอด จนเช้า จนสาย จนบ่าย ก็ไม่หยุด แน่แล้วพายุมา ข่าวก็ออก ให้งดเดินเรือ แต่เพื่อนเราคนหนึ่ง ดั๊น…โกหกแม่ว่า ไปแค่ประจวบฯ ไม่ได้ไปเสม็ด ไอ้ครั้นจะสารภาพว่าติดเกาะก็ไม่กล้า ขนาดให้มันเลือกว่า “แม่ด่า กะตาย แกจะเลือกอะไร” ทายซิว่ามันเลือกอะไร มันยอมตาย ดีกว่าโดนแม่ด่า เอากะมันสิเอ้า!!!!

น่าเสียดาย ก็คุณแม่ของอีชั้นนะ อุตส่าห์จะเป็นเจ้าภาพให้พวกเราอยู่ที่เสม็ดกันต่อ และให้ย้ายไปพักที่รีสอร์ทชั้นดีของเพื่อนคุณน้า จนกว่าพายุจะสงบ บางคนก็ดีใจ มาเที่ยวทั้งทีได้อยู่หลายวัน บางคนก็อยากลับ บางคนเอาไงก็ได้ ตัดสินใจกันอยู่นาน แต่เพราะไม่สามารถทิ้งเพื่อนบางคนให้เดินทางกลับเองได้ จึงต้องยอมจำใจ กล้าๆกลัวๆกลับพร้อมกันทุกคน

ลงเรือแล้ว ฝนก็ยังพรำๆไม่หยุด ฟ้ามืดตึ๊ดตื๋อ คลื่นสูงเท่ากราบเรือ ขึ้นๆลงๆเหมือนเล่นไวกิ้งค์ นั่งกอดชูชีพ พะอืดพะอม ดมยาดมตลอดทาง ในใจก็คิดว่า “จะตายมั๊ยตู”

ด้วยความเห็นห่วง คุณแม่ของอีชั้น จึงไปรับถึงบ้านเพด้วยตัวเอง ดีใจจัง ได้กลับมาเจอหน้าแม่ น่าแปลก แม่ไม่ดุซักคำ แถมฉันพาเที่ยวระยองต่ออีกวัน ก็คนเป็นแม่นี่นะ ขอแค่ลูกกลับมาอย่างปลอดภัย แม่ก็ไม่ขออะไรไปมากกว่านี้แล้ว จริงมั๊ย

ตอนสายไปเดินเล่นตลาดกับแม่ ซื้อกุ้ง กุ้งส๊ดสด แม่เลยถามเล่นๆคุณป้าแม่ค้าไปว่า “สดจัง…แช่ฟอร์มาลีนมารึป่าว?” คุณป้าแม่ค้าแสนซื่อตอบกลับมาให้ใจชื้นว่า “ไม่ใช้หร้อก… ตำรวจจับ” อ๊า..ดีจัง “ เดี๋ยวนี้เค้าใช้น้ำประสานทองก๊าน….” โอ้ว…!!!???

เอ…วันนี้ของทะเลราคาแพง แถมปลาหมึกสดของโปรดก็มีน้อย เลยถามแม่ค้าไปว่า “วันนี้ไม่มีปลาหมึกหรอค่ะ” แม่ค้าตอบว่า
“ไม่มีหร๊อก…เมื่อคืนเรือตกหมึกล่มจ้ะ”

อึ๋ย…รอดมาได้ไงว่ะตู!!!

ไปเสม็ดเสร็จทุกราย I (ตอน2)

2005-08-17T06:50:00.000+07:00

โอ้ว…ในที่สุดก็เช้า เมื่อคืนฉันกับแมนไม่ได้นอนเลย เพราะอยู่เป็นยามให้เพื่อนๆ มาทะเลทั้งที มันต้องดูพระอาทิตย์ขึ้น ฟ้าเกือบสาง เรามานั่งยองๆรอพระอาทิตย์ ที่ริมหาดใกล้ๆกับที่เรานอนนั้นแหละ อ้า...พระภิกษุออกบิณฑบาตแล้ว และทักทายเราอย่างเป็นมิตรด้วยว่า “How are you” อีชั้นเลยตอบกลับไปว่า “หนูคนไทยค๊า…”

อื้ม…แสดงว่าหน้าตาเราเริ่มอินเตอร์กว่าเมื่อวานแล้วนะนี่ ฮุ ฮุ

รอไปรอมา นี่มัน 7 โมงเช้าแล้วนี่หว่า “ไอ้แมน พระอาทิตย์ไปไหนว่ะ แดดส่องตัวจะดำอยู่แล้ว” หันไปหันมา เฮ่ย!! พระอาทิตย์ขึ้นข้างหลัง

พลาด…พลาดอีกแล้ว เป็นบทเรียนว่า ถ้าจะดูพระอาทิตย์ ต้องดูทิศก่อนนะ จำไว้

เช้าวันใหม่ เราเริ่มหาที่พักกันอีกครั้ง เราตัดสินใจว่า จะเดินหาให้ไกลกว่าเดิม แต่ก็อย่างเคย ไม่มีที่ไหนรับ เราเลยมานั่งพักเหนื่อยและกินข้าวกลางวันกันที่บังกะโลด้านหลังกับที่เรานอน อาหารอร่อย สั่งข้าวหมึกกระเทียมได้หมึกชิ้นเบ่อเร่อ ให้เต็มจานเลย ในราคาคนไทย คือ 60 บาท (ราคาฝรั่ง 90 บาท แอบเห็นในบิลล์ ที่พี่แคชเชียร์วงเล็บเอาไว้) ซึ่งถือว่าถูกแล้วสำหรับค่าครองชีพบนเกาะนี้ ที่ทุกอย่างคูณ 2 ถามไปถามมา อ่า…มีห้องว่างสำหรับ 5 คน 1 ห้อง ราคา 1,500 บาท ส่วนเกินคิดคนละร้อย รวมเป็น 1,700 บาท หารกันตกคนละ 200 กว่าเอง มีแอร์ มีเตียงใหญ่ 2 เตียง สะอาดถูกหลักอนามัย เจ้าของก็ใจดี เป็นครอบครัวคนไทยกับสามีฝรั่ง มีลูกๆน่ารัก

ใกล้เกลือกินด่างแท้ๆ คนเราก็งี๊แหละ…มักมองข้ามอะไรที่อยู่ใกล้ตัวเสมอ

อิ่มแล้ว มีที่พักแล้วด้วย สบายใจ เลยนั่งเรียงหน้ากระดานมองฝรั่งใส่บิกินีตัวจิ๋วเล่นน้ำ ท้าแดดท้าลม ส่วนพวกเรานะรึ ฮึ ฮึ รอแดดร่มแล้วเราค่อยเล่นก็แล้วกัน แหม...ก็ผิวหนังของอีชั้นบอบบางนี่เจ้าคะ เอ…นั่นอะไรนะ คนไทยนี่ หัวเกี๋ยนแบบรด. หน้าตาไม่น่าเกิน ม.ปลาย 4-5 คน ใส่สายเดี่ยวนุ่งสะโล่งโปร่งสบาย เริงร่าอยู่ริมหาด ดีเหมือนกันดูเพลินๆตาดี ยกเว้น ไอ้แมนที่ยังเสียวทวารไม่หาย ออกอาการเกลียดตุ๊ด! ขึ้นมาทันที (ตอนนี้ มันหายเกลียดแล้วค่ะ ชาวสีม่วงอย่าเพิ่งโกรธนะเจ้าคะ)

ตกดึก เรามานั่งดื่มด่ำบรรยากาศกันริมหาดที่เดิม แต่ไม่ไกล เห็นแสงไฟล้อมเป็นวงกลม โดยขุดเป็นหลุมๆแล้วเอาเทียนไว้ตรงกลางกันลมพัดดับ โห่…อย่างกะบูชายันต์ ไอ้นุวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกเราว่า “แกๆดูดิไอ้เด็กรด. เมื่อตอนกลางวัน มัน…มัน” เราหันไปดูตามนิ้วที่มันชี้ ภาพที่เราเห็นคือ พระเจ้า…ด็อกกิ่ง!!! เด็กพวกนั้น กำลังมีเพศสัมพันธ์ท่าหมา ไอ๊หย่า!!!

พวกเราใช้ความคิดอีกครั้ง...

เห็นพร้องต้องกันว่า คราวนี่อย่าพลาดอีกนะ ค่อยๆดู เดี๋ยวไก่ตื่น

ไปเสม็ดเสร็จทุกราย I (ตอน1)

2005-08-15T23:13:00.000+07:00

jดีใจจัง จะได้ไปเสม็ดแล้ว เย่ เย่ …ตอนนั้นพวกเราอยู่กันปี 2 คิดการใหญ่ด้วยการตัดสินใจแน่วแน่ว่า “เราจะไปเสม็ดกัน”

เรื่องมันก็ไม่มีอะไรมากนัก ก็แค่การมาเสม็ดครั้งแรกของอีชั้นนะ โอ้ย…เดินหาที่พักกันน่องโป่ง เรามากันเย็นมาก เหนื่อยแสนเหนื่อย เนื่องจากต้องรอให้ทุกคนเรียนเสร็จซะก่อน กว่าจะไปถึงเสม็ดก็ค่ำมากแล้ว พอถึงแล้วยังไม่มีที่พักซะอีกแน่ะ เดินหาแล้ว…หาอีก ย้อนไปย้อนมา ก็อันที่จริงน่ะนะ มันก็เกิดจากความหยิ่งในศักดิ์ศรีของพวกเราเองอะแหละ บังกะโลแรกที่เราถามนะ เค้าเสนอที่พักให้ด้วยราคา 1 พันบาท แต่แหม บังกะโลผุๆ เล็กๆแคบๆ ใช้เสื่อมุง ไม่มีแอร์ และสกปรกขนาดนั้น คิดสำหรับราคา 7 คน ขนาดนี้ เราเลยบอกเค้าไปว้า “ขอดูที่อื่นอีกนิดนะคะ” แต่พี่แกโวยวายว่า “ถ้ามาอีกคิดพันสอง” พวกเรามองหน้ากัน และตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่า “เป็นตายร้ายดียังงัย พวกฉันก็จะไม่มีวันกลับมาง้อแกหรอก ฮึ!!”

ไม่นึกเล๊ย…ว่าจะสมพรปาก เดินมา 3 หาด ที่พักเต็มหมด อ้อ…บางที่ที่ไม่เต็มนะ มันสงวนไว้ให้ฝรั่งนะ ส่วนคนไทยนะเหรอไปพักที่อื่น โทษทีนะ! ที่หนังหน้าของพวกฉันนะไม่อินเตอร์ เลยพักไม่ได้ โอ้ย…ดูนาฬิกา จะตีหนึ่งแล้ว โอ้ว…ยังไม่มีที่พัก คิดไม่ออก พวกเราเลยมานั่งจุมปุกกันแถวหาด ซึ่งมีแสงสว่างจากบาร์สนุกเกอร์ใกล้ๆ

ดีที่พกข้าวกล่องกันมา เลยไม่ต้องเจอไม่ต้องเจอปัญหาท้องหิวไส้กิ่วอีกระลอก ห้องน้ำสาธารณะก็มี ถึงจะสกปรกเหลือใจ ก็ต้องใช้ๆไปก่อน “ยังงัยก็คงดีกว่ายองๆฉี่แหละว่ะ”

พวกผู้ชายได้เพื่อนใหม่ถูกคอ เป็นลูกจ้างในบังกะโลแถวนั้น ใจดีมานั่งคุยกะเรา แต่แหมเรื่องที่เล่านะ ปลอบใจเราเหลือกำลัง ก็พี่แกเล่าว่า “เมื่ออาทิตย์ก่อนมีฝรั่ง โดนคนงานไทยข่มขืน” อ้าว…เอาแล้วไง ยิ่งไม่มีที่พักอยู่ด้วย “แต่ไม่เป็นไรหรอก มันไม่เอาคนไทย…” พี่เค้าว่างั้น โอ้โห! ช่วยได้มากเลยพี่ ขอบใจที่ปลอบ ตายๆๆเอาไงดีว่ะพวกเรา

ทันใดนั้น ก็มีฝรั่งเข้ามาคุยด้วย เป็นชาวเยอรมัน ชื่อ โอลาฟ คุยไปส่งสายตาหวานไป แต่ขอโทษไม่ได้ส่งตาหวานมาทางอีชั้น หรือเพื่อนสาวๆสวยๆของอีชั้นหรอกนะ แต่เป็น..เออๆ แบบว่าคือ แบบ เออ..ส่งสายตาให้เพื่อนเรา ชื่อ ไอ้แมน แค่ชื่อก็เดาได้นะคะ น่านแหละเจ้าค่ะ อย่างที่ท่านคิด ขณะที่โอลาฟหว่านล้อมต่างๆนานา ให้พวกเราไปพักกับเค้า(เป็นเสียงในฟิมล์) ไอ้แมนทนขนลุก(ตูด)ไม่ไหว เลยลุกออกมาจากตรงนั้น สาบานได้ อีชั้นเห็นกับตาว่า ทันทีที่ไอ้แมนลุกออกมา โอลาฟมองตูดไอ้แมน ขนลุกค่ะ แต่เพื่อนเราอีกคน ชื่อ นุ ก็ยังคงสนทนาอยู่กับโอลาฟ เนื่องจากเห็นแก่ที่พัก นุถามเข้าไปว่า “…have air condition” โอลาฟพยักหน้า นุดีใจสุดๆ อีชั้นจึงตัดสินใจว่า "ไอ้แมน…ถึงเวลาแล้ว ที่แกต้องเสียสละ” แต่เพื่อความสบายใจของไอ้แมน อีชั้นจึงปลอบมันไปว่า “เอาน่า…เดียวพอเข้าบ้านแล้ว พวกฉันจะจับมัน(โอลาฟ)มัดให้เลย มันทำไรแกไม่ได้หรอก” แต่น่าเสียดายที่เกลี่ยกล่อมไม่สำเร็จ ไอ้แมนเห็นแก่ตูด เอ้ย…เห็นแก่ตัว ไม่ยอมนะสิเจ้าค่ะ

ด้วยเหตุฉะนี้…ฉะนั้น เราเลยต้องนอนหาด มีเสื่อที่ซื้อมา มีเปลชายหาด เราก็นอนกันได้ นอนเรียงๆกันไป ฮ๊า…อันที่จริง มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร อากาศดี ดาวสวย เป็นครั้งแรกที่ได้มองท้องฟ้าได้เต็มตาขนาดนี้ ไม่มีตึกสูงมาบดบังความสวยงามของดวงดาว ไม่เคยรู้มาก่อนว่าว่าดาวหางมีอยู่เต็มท้องฟ้าไปหมด ผ้าถุงผืนหนึ่งแหย่ขาใส่เข้าไปได้ 3 คน กันยุงกัด อบอุ่นดี

สักพักมีฝรั่งชายหญิงวิ่งหยอกล้อถูๆไถๆกันมา แล้วก็หยุดเล่นจ้ำจี้มะเขื่อเปราะกระเทาะหน้าแว่น ไม่ห่างเรามากนัก โดยไม่ได้นัดหมาย พวกเราก็สามารถเรียงตัวไล่สเต็ปกันเป็นอัฒจันทร์

เอ๊า...ไก่ตื่นซะและ ก็แหมเล่นมองเอาๆ ไก่เลยไหวตัวย้ายที่ไปเล่นจ้ำจี้ในที่อื่น อดดูต่อเลย…เสียดาย

เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบาก

2005-08-14T07:40:00.000+07:00

เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบาก คำนี้ ขอยืนยันว่า จริงแสนจริง เฮ่อ……….(ถอนหายใจยาวๆ)

ก็เมื่อวันก่อนเกิดปวดท้องหนัก (ไม่ใช่ปวดอุจจาระนะเจ้าค่ะ) ปวดท้องประจำเดือนนั้นแหละค่ะ แต่คราวนี้เกิดปวดขณะเดินเล่นอยู่ในห้างดังแห่งหนึ่ง แถวรามอินทรา แต่ก็ไม่ได้ทานยาอะไรเพราะไม่นึกว่าจะปวดมาก แล้วก็เลยไปนั่งรอเพื่อนที่ร้านทำผม คราวนี้เกิดปวดมากขึ้นมา บิดไปบิดมาก็แล้ว เดินไปเร่งช่างก็แล้ว โถ…พี่ช่างก็อุตส่าห์มีน้ำใจถามเราว่า “ปวดท้องเหรอค่ะ” แต่พี่แกก็ไม่ได้เร่งอะไรให้เราเล๊ย… ค่อยๆตัด ค่อยๆเล็มอยู่นั่น

เราก็ได้แต่นั่งรอ ในใจก็พลางนึกด่าว่า “เมื่อไรมันจะเสร็จวะ” มันปวดมากจนต้องเดินไปหยิบน้ำที่ทางร้านยกมาเสิร์ฟ เสิร์ฟเพื่อนเรานะคะ ที่หน้ากระจก กินยาพาราที่พกมาไป 2 เม็ด แล้วเดินอุ้มท้องกลับไปนั่งรอที่เดิม ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าน้ำลายเปรี้ยวๆมาจากไหน ออกมาเรื่อยๆ จนทนไม่ไหวจะวิ่งไปบ้วนทิ้ง แต่ โอ้! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด พระเจ้าจอร์จ มันทอดยาก!!! ไม่ทันค่ะ อวัยวะภายในมันบีบมันเค้นข้าวหมูกระเทียมพริกไทย ที่เพิ่งรับประทานไปก่อนหน้านี้ไม่นานออกมาหมดเลยเจ้าค่ะ กระจายเต็มร้านทำผม (ลื้นอ้วกตัวเองอีกต่างหาก แต่คุณพระคุ้มครอง...ไม่ล้มค่ะไม่ล้ม)

โอ้ว…ใครจะเช็ด แต่โชคดีที่เราเป็นคนป่วย เลยรอดตัวไป โฮ๊ะๆเพื่อนเจ้ากรรมต้องมารับผิดชอบเช็ดแทนเรานี่สิ น่าสงสาร แต่ก็แค่ในตอนแรกนะ เพราะหลังจากเช็ดเสร็จแล้วพี่ช่างแกก็ยังไม่ยอมเสร็จ ต้องกลับไปทำผมต่อ ปล่อยให้เรานอนรออยู่บนเตียงทำผมอยู่อย่างนั้น แล้วก็นึกด่าอยู่ในใจคำเดิมว่า “เมื่อไรมันจะเสร็จวะ”

หลังจากนั้นก็ได้ไปโรงพยาบาลกันซะที แต่ยังค่ะยังไม่จบง่ายๆ พอไปถึงนะก็ต้องนั่งรอคุณหมออีกพักหนึ่งกว่าคุณจะเสด็จ ไม่รู้แกไปไหนมา ไอ้เรารึก็ปวดปากซีดปากสั่น จนขอเค้าเปิดห้องให้นอน แต่พี่พยาบาลหวังดี ไม่ยอมเปิดให้ เราเลยทำได้แต่นั่งรอ รอแล้วก็รอ รอ รอ…

“เชิญคุณพิมพ์พรรณค่ะ” โอ้ว…ประดุจทิพย์เสียงจากสวรรค์ ช่างหวานหูเสียจริง…พอตรวจเสร็จสรรพ ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ มันเป็นความสามารถเฉพาะตัว ที่ไม่อาจลอกเลียนแบบได้ สาเหตุเกิดจากมดลูกของอีชั้นเอง มันงอๆอยู่ แต่คุณหมอบอกว่าไม่ได้เป็นโรคอะไร “มีลูกก็หาย” เอ…อีชั้นจะดีใจหรือเสียใจดีค่ะนี่ ผู้หญิงก็เยอะ ผู้ชายก็น้อย แถมรักกันเองอีกแน่ะ

ได้ยามา 3 กระปุก สบายใจ แต่ยังไม่สบายกาย เลยต้องกินยาตามหมอสั่งก่อน คุณหมอท่านว่า ให้กิน 2 กระปุกแรกก่อน เพราะเมื่อกี๊กินพาราไปก่อนแล้ว ไม่ต้องกินซ้ำ อีชั้นเลยหยิบยาจากถุงขึ้นมา 2 กระปุก อ่านฉลากและดูที่เม็ดยาตามความคุ้นเคย ยาสีฟ้ากระปุกหนึ่ง กิน 1 เม็ด ยาสีเหลืองอีกกระปุกหนึ่ง กิน 2 เม็ด อ้า…แน่แล้ว ไม่มีพารา กินเลยก็แล้วกัน ไม่น่าเชื่อยาวิเศษ เพียงแค่ 3 เม็ด เท่านั้น มันแทบจะหายปวดตั้งแต่ทันทีที่กิน หยิบกระปุกยาขึ้นมาดูอีกครั้ง

โอ้ว…พระเจ้า ก็ไอ้เจ้ายาสีเหลืองนั้นนะ มันพารา

ตายห่.. กินพาราไป 4 เม็ด โอ้ว…..

เนเฟอร์ตารี

2005-08-12T00:31:00.000+07:00

Nefertari

Nefertari

2005-08-11T11:28:00.000+07:00

SweetNefertari

ก่อนอื่นต้องขอฝากเนื้อฝากตัว ในฐานะบล็อกเกอร์น้องใหม่ ท่านผู้อ่านคงสงสัยว่า sweetnefertari คืออะไร คำว่า nefertari คือ พระนามพระราชินีแห่งฟาโรห์รามีเสสที่ 2 (Rameses II) หรือ รามีเสสมหาราช แห่งดินแดนไอยคุปต์ เมื่อ 3,000 กว่าปีที่แล้วนู้น ถ้าใครยังไม่รู้จักพระนางอีก ลองนึกถึงหนังฮอล์ลีวูดเรื่อง “บัญญัติ 10 ประการ” (The Ten Commandments) หรือการ์ตูนเรื่อง “The Prince of Eypt” สิคะ พระนางนี่แหละ ที่เป็นยอดดวงใจของมหาบุรุษเลื่องชื่อถึง 2 คน ทั้งรามีเสส และโมเสส

เรื่องราวแห่งความรักระหว่างทั้ง 3 คงจะตราตรึงอยู่ในใจของคนไม่น้อย แต่น่าเสียดาย ที่แท้จริงแล้วสมัยของโมเสส กับสมัยของรามีเสสที่ 2 และเนอเฟอร์ตีรีนั้นน่ะ มันคนละยุคกัน!!! การอพยพครั้งใหญ่ของชาวฮิบรู อันนำโดยโมเสส ซึ่งปรากฏอยู่ในพระคัมภีร์เก่า (The old Testament) ตรงกับสมัยฟาโรห์เมอเนปตา สมัยก่อนหน้านู๊น…ส่วนคำว่า sweetnefertari ก็คงจะเดาไม่ยากอะไร ก็แหมบล็อกเค้าไม่อนุญาตให้ใช้คำว่า nefertari เฉยๆนะสิเจ้าคะ

กลับมาที่พระนางเนเฟอร์ตารี อย่าได้สับสนว่าจะเป็นคนเดียวกับเนเฟอร์ติตี ราชินีสุดรักของฟาโรห์อิคนาตันเชียว พระสวามีของพระนาง คือ ฟาโรห์อาเมนโฮเทปที่ 4 (Amenhotep IV) ผู้ซึ่งทำการปฏิรูปศาสนา โดยให้หันมานับถือพระเจ้าเพียงองค์เดียว คือ เทพเจ้าเอตัน (Aton) แทนที่เทพเจ้าที่ชาวอียิปต์นับถือมากมาย แล้วเปลี่ยนพระนามให้เป็น อิคนาตัน แม้นักประวัติศาสตร์ยุคใหม่จะนับถือพระองค์ในฐานะนักอุดมคติคนแรกของโลก ที่สนับสนุนการนับถือเทพเจ้าแบบเอกเทวนิยม แต่ประชาชนสมัยนั้นแน่นอนว่าคงจะไม่มีใครปลื้มพระองค์นัก เพราะทันทีที่พระองค์สิ้นพระชนม์ ก็ได้มีการหันกลับมานับถือเทพเจ้าหลายองค์แบบเดิม รูปเคารพที่พระองค์สร้างก็ถูกทำลาย แม้แต่พระรูปและพระนามของพระองค์ก็พบว่ามีร่องรอยของการถูกทำลายเป็นจำนวนมากเช่นกัน แต่ความสำคัญของพระนางหาใช่ที่ความเด่นดังของพระสวามีแต่เพียงอย่างเดียว เพราะพระนางนี่แหละที่ได้ชื่อว่า เป็นราชินีผู้เลอโฉมที่สุดแห่งประวัติศาสตร์อียิปต์

เรื่องน่าแปลกอีกประการ ก็คือ พระพักตร์ของพระนางเนเฟอร์ตีตีช่างละม้ายกับ “สินใจ หงษ์ไทย” ยังไงยังงั้น และพระสวามีของพระนางดูยังงั้ยยังงัยก็เหมือน “ภราดร” อย่างกับแกะ!!!!!!!! ซะงั้น